วุโสหลี่และคนนับหมื่นแสนในอาเภอเหลียนซาน เจ้าจะทาลาย แคว้นหลิงไถได้แน่นอน!”
คนเหล่านี้มิเพียงจับตัวเขามา ยังสังหารคนในอาเภอเหลียนซาน ไปนับหมื่นแสน!
“หุบปาก!” เฉินเจิ้นพลันคว้าแขนเมิ่งโค่วแล้วบิดกระชาก
แขนของเมิ่งโค่วถูกฉีกกระชากทั้งเป็ น โลหิตกระฉูดพุ่ง
กล้ามเนื้อของเมิ่งโค่วฉีกขาดสาหัส ดวงตาเหลือกถลน ร่าง กระตุกรุนแรง แต่ถึงเช่นนั้น เขาก็มิได้โอดโอยสักคา
“พ่อ!”
เมิ่งจิงร ้องเสียงหลง อ้อนวอนอย่างลนลาน “ข้าไม่เข้าร่วมการ แข่งขัน ข้าไม่ท าแล้ว! โปรดเถิด ปล่อยพ่อข้าไป ได้โปรด!”
เห็นบิดาหลั่งเลือด หัวใจของเมิ่งจิงก็เจียนสลาย
“ฮ่า ๆ ประเสริฐเสียนี่กระไร”
เฉินเจิ้นเสสรวลแล้วหันมากล่าวกับเมิ่งโค่วต่อ “ตาเฒ่าผู้นี้จาได้ ว่า เจ้าเคยไปยังที่พานักของนักพรตเสินซวี เหลยหลานเคยพาเจ้าสู่ ชั้นในสุด และได้วรยุทธ ์มาเล่มหนึ่งนี่ ยามนี้มันอยู่ที่ใด?”
“วรยุทธ ์อะไร?” เด็กหนุ่มผมสีน้าเงินซึ่งยืนถัดจากเขาถามอย่าง สงสัย
นักพรตเสินซวีเป็ นบุคคลสุดท้ายที่ได้บรรลุเซียน ฝื นเปิ ดวิถี เซียนอันพังทลายออกมาได้
เขาเป็ นที่ล่วงรู ้ในฐานะหนึ่งในสิบผู้แข็งแกร่งสูงสุดตราบกาล
ทุกสิ่งเกี่ยวกับนักพรตเสินซวีล้วนควรค่าใส่ใจ
เฉินเจิ้นกล่าว “ข้าหารู ้ไม่ว่าเป็ นวรยุทธ ์อะไร แต่ดูเหมือนเพราะ ไร ้นาม เขาจึงได้มันไป แต่วรยุทธ ์ที่นักพรตเสินซวีทิ้งไว้ มีหรือจะไร ้ ประโยชน์……”
ทันใดนั้น เฉินเจิ้นก็สังเกตเห็นบางสิ่ง สีหน้าแปรเปล
