ี่ยนอย่าง มหันต์ “ไอ้เวรนี่! กล้าดียังไงฆ่าตัวตาย!”
เขารีบร ้อนนาโอสถเม็ดหนึ่ง คิดกรอกใส่ปากเมิ่งโค่ว
แต่เมิ่งโค่วปิดปากแน่น โลหิตทะลักจากรูหูและจมูก
เขากินยาพิษมาล่วงหน้า หัวใจระเบิดแหลกอย่างเงียบงัน
มิอาจช่วยเหลือได้แล้ว
เมิ่งโค่วมองบุตรีอย่างอ่อนโยน และท้ายที่สุดก็ส่งสายตาฝากฝัง ให้กับเจียงผิงอัน
ก่อนจะหลับตาลงช ้า ๆ
“พ่อ!!” เมิ่งจิงกรีดเสียงลั่น น้าตาหลากดุจเขื่อนแตก เสียงของ นางรวดร ้าวใจสลาย
ร่างของเจียงผิงอันสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาเต็มเปี่ยม ด้วยจิตสังหารและโทสะ
“บัดซบ!” เฉินเจิ้นเหวี่ยงซากศพลงบนพื้น หันไปเตะร่างผู้ฝึกตน ที่พาเมิ่งโค่วมาจนสลายเป็ นหมอกโลหิต
“สมควรตาย! เหตุใดจึงไม่สังเกตว่าเขากินยาพิษมา!”
ไร ้ผู้ใดคาดคิดว่าเมิ่งโค่วจะเด็ดเดี่ยว หลังถูกจับตัวมาได้ เขาก็ ไม่คิดเอาชีวิตรอด ฆ่าตัวตายทันที
เดิมที พวกเขาตั้งใจฆ่าหลังหมดประโยชน์
“ข้าจะฆ่าพวกเจ้า!”
เมิ่งจิงพุ่งสู่สมรภูมิด้วยโทสะทะลุฟ้ า เมฆอัสนีเคลื่อนบดบังท้อง นภามืดดา สายฟ้ าเลื่อนแลบโครมคราม
ทุกคนล้วนสัมผัสแรงกดดันชวนขนลุก
สีหน้าของผู้ฝึกกายาจากต้าฉู่ในลานประลองแปรเปลี่ยนอย่าง มหันต์
ดวงตาของเมิ่งจิงแดงฉาน ถลึงจ้องอีกฝ่ ายอย่างโกรธแค้น แผด เสียงสุดคอ “ตาย!!”
อัสนีนับพันหมื่นสายโปรยลง กระแทกใส่ร่างผู้ฝึกกายาตรงหน้า เกิดเป็ นแสงสว่างขาวเจิดจ้าในฟ้ าดิน
“อ๊าก!”
มีเพียงเสียงกรีดร ้องดังสนั่น แล้วร่างของผู้ฝึกกา
