“มารู้เอาตอนนี้ก็สายไปแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนพลันกล่าวคำออกมาอย่างไร้แยแส
และก่อนที่เจียวถูอันมีใบหน้าสิ้นหวังจะทันได้ทำอะไร พลังมหาศาลอันเกรี้ยวกราดขุมหนึ่ง ก็โถมถันเข้ามาหามันราวสัตว์ร้ายกระโจนกัด
ปงงง!!
เสียงระเบิดดังขึ้นลั่นฟ้า เจียวถูที่ถูกพลังฝ่ามือต้วนหลิงเทียนซัดเข้าอย่างจัง ประหนึ่งถูกสัตว์ร้ายตัวเขื่องอ้าปากกระหายเลือดเขมือบกลืนลงไปในหนึ่งคำก็ไม่ปาน!
เพราะเมื่อพลังอันเกรี้ยวกราดสลายหายไป…ร่างเจียวถูก็ไม่หลงเหลือสิ่งใดให้เห็น
คงมีแต่แหวนพื้นที่ๆกำลังกระเด็นไปตามแรงเฉื่อย
ในช่วงพริบตานี้ต้วนหลิงเทียนก็ขอให้ผู้เฒ่าหั่วช่วยจับสัมผัสพลังของพรสวรรค์รากวิญญาณเจียวถูที่ยังตกค้างในอากาศไม่ทันได้สลายหายคืนสู่สวรรค์และโลก เพื่อกลืนกินมันทันที
“พรสวรรค์รากวิญญาณของมันก็แค่รากวิญญาณสีเหลืองเท่านั้น…”
และวาจาต่อมาของผู้เฒ่าหั่วก็ดังขึ้น สร้างความผิดหวังให้ต้วนหลิงเทียนไม่น้อย
ด้วยความที่พรสวรรค์รากวิญญาณของเจียวถูเป็นแค่สีเหลือง จากก่อนหน้าผู้เฒ่าหั่วได้กล่าวไว้แล้วว่าขอเพียงเขาได้กลืนกินพรสวรรค์รากวิญญาณสีเขียวอีกสักครั้ง…รากวิญญาณสีน้ำเงินเข้มของเขาถึงจะเปลี่ยนเป็นสีคราม เมื่อได้แค่สีเหลืองทำให้ตอนนี้มันยังไม่เปลี่ยนเป็นสีคราม…
เรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนทำให้ต้วนหลิงเทียนผิดหวังนัก
