ของนางถูกทะลวง
“พี่หญิงอวิ๋นหวง!” เมิ่งจิงแผดเสียงอย่างเศร ้าใจ น้าตาคลอเบ้า
นางเสียใจนัก เสียใจที่ก่อนหน้านี้ไม่ตั้งใจฝึกฝน
ยามนี้ นางทาได้เพียงมองสหายตกตายทีละคน
เด็กหนุ่มร่างเพรียวสูงหยุดเคล็ดวิชา ใบหน้าเผยรอยยิ้มกว้าง
“ข้าชนะแล้ว”
ร่างเวทะวิหคอมตะบ้าบออะไร มีหรือจะเทียบหงสาชาดได้
“โอ้”
อวิ๋นหวงพลันอ้าปากตอบรับ ในมือปรากฏดาบเพลิงทมิฬเล่ม หนึ่ง
นางสะบัดมือรวดเร็ว ปาดเข้าใส่ศีรษะคู่ต่อสู้
เด็กหนุ่มร่างผอมเพรียวคิดต้านรับ ทว่าปราณในกายเหือดสลาย ไปกับวิชาเมื่อครู่แล้ว จึงไร ้สามารถป้ องกัน
ศีรษะนั้นกระเด็นสูง
ก่อนสติของเด็กหนุ่มร่างเพรียวจะดับวูบ เขาก็พบว่าหัวใจ ของอวิ๋นหวงที่ตนแทงทะลุไปกาลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว
“ทาไมเจ้า… นั่นสินะ… วิหคอมตะ… เกิดใหม่จากอัคคี……”
ในวาระสุดท้าย ในที่สุดเด็กหนุ่มร่างเพรียวก็เข้าใจว่าเหตุใดอีก ฝ่ายจึงตอบโต้ได้
แต่น่าเสียดายที่สายไปแล้ว
ความสามารถอันน่าสะพรึงกลัวที่สุดของวิหคอมตะมิใช่เปลว เพลิง
แต่เป็ นความสามารถฟื้นฟู
แต่การฟื้นตัวจากบาดแผลถึงตายนั้นทาร ้ายร่างกายเป็ นอย่างยิ่ง
แต่ด้วยวิธีนี้ เพื่อแลกกับชัยชนะ อวิ๋นหวงคิดว่าคุ้มค่าแล้ว
อวิ๋นหวงโซเซกลับมา
เมิ่งจิงรีบเข้าไปพยุง
หมิงเฉินรีบส่งโอสถฟื้นบาดแผลระดับสูงให้ “ลาบากเจ้าแล้ว”
สู้จนตายไปหลายคน สุดท้ายจึงชนะได้หนึ่งศึก ไม่รู ้จากนี้จะ ยากล าบากเพียงไร
“ที่เหลือ ฝากทุกคนแล้ว”
อวิ๋นหวงผู้อ่อนแรงกลืนโอสถ
