สำหรับคนที่อยู่ใกล้นครแห่งบาป ก็ไม่อาจแลเห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นไกลห่าง เช่นนั้นพวกมันจึงไม่ได้สนใจอะไรต้วนหลิงเทียนที่เหินผ่านไป
“นครแห่งบาป…ในที่สุดข้าก็มาถึงแล้ว”
หลังมาถึงหน้าประตูเมืองบานใหญ่ ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
ถึงแม้นครแห่งบาปนี้จะมีประตูเมืองอยู่ถึง 4 ประตู แต่ก็ไม่ค่อยจะมีผู้คนที่เข้าออกทางประตูเมืองกันสักเท่าไหร่
ผู้คนส่วนมากไม่เหินร่างเข้านครแห่งบาปจากฟากฟ้า ก็เหินร่างออกมาจากนครแห่งบาปทางอากาศทั้งสิ้น
ด้วยเหตุนี้ประตูเมืองอันใหญ่โตทั้ง 4 ที่เปิดอ้าอยู่ จึงแลคล้ายสิ่งเกินจำเป็นไปอยู่บ้าง
ต้วนหลิงเทียนก็เลือกที่จะทำตามคนหมู่มาก เหินร่างเข้าเมืองแห่งบาปทางอากาศ
“ใหญ่โตจริงๆ”
แม้ต้วนหลิงเทียนจะตระหนักได้แต่แรกว่านครแห่งบาปนี้ไม่ได้มีขนาดเล็กเลย แต่พอมาอยู่ใกล้ๆนครแห่งบาปเข้าจริงๆ ก็พบว่ามันใหญ่มาก!
พอเข้ามาในตัวเมืองแล้วเขายังรู้สึกเสมือนตัวเองเล็กกระจ้อย ดั่งปลาน้อยได้หวนคืนสู่มหาสมุทร
ในนครแห่งบาปมีถนนสายหลักมากมายหลายสาย ทุกที่ทางในนครแห่งบาปล้วนมีถนนตัดผ่านหมดสิ้น
แน่นอนว่ายังมีตรอกซอกซอยยิบย่อยมากมาย
