ชายชราที่พานางมาส่งที่เผ่าพันธุ์หงส์ฟ้า ได้กล่าวบอกไว้แล้วว่านางผ่านขั้นตอนนิพพานของเผ่าพันธุ์หงส์ฟ้าเสร็จสิ้นเมื่อใด จะมารับตัวนางไปจากที่นี่
“มิผิด”
เมื่อเห็นว่าเฟิ่งเทียนหวู่สามารถคาดเดาได้อย่างเฉลียวฉลาด แววตาของสตรีงามยิ่งมายิ่งเผยความไม่เต็มใจออกมา ราวกับนางไม่อยากให้เฟิ่งเทียนหวู่จากไปไหน
“ท่านแม่หมอ วันหน้าหากมีเวลาข้าจะกลับมาหาท่าน…”
เฟิ่งเทียนหวู่เมื่อเห็นความไม่เต็มใจในแววตาสตรีงามเบื้องหน้า ก็เร่งกล่าวปลอบออกมาทันที
“คงมิมีโอกกาสแล้ว”
อย่างไรก็ตามได้ยินคำนี้ของเฟิ่งเทียนหวู่ สตรีงามที่แม้แววตาจะลุกวาวเผยความพึงพอใจทันที แต่สุดท้ายนางก็ส่ายหัวไปมาอีกครั้ง “การที่ให้เจ้าเข้ามาในที่แห่งนี้ได้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะเผ่าพันธุ์หงส์ฟ้าเราปฏิบัติตามคำสั่งที่สืบทอดลงมาจากบรรพบุรุษ ตอบแทนบุญคุณของท่านผู้อาวุโสฟงชิงหยางในปีนั้น…”
“อีกทั้งที่พวกเราให้เจ้าเข้ามาดินแดนแห่งนิพพานและผ่านกระบวนการนิพพานเช่นนี้ได้ เนื่องเพราะเจ้าเองก็มีเลือดเผ่าพันธุ์หงส์ฟ้าของพวกเราไหลเวียนอยู่ในตัว”
“ทว่าตอนนี้ในเมื่อเผ่าพันธุ์หงส์ฟ้าเราได้ตอบแทนบุญคุณที่ติดค้าง 7 ทวาราเที่ยงแท้ในอดีตแล้ว เจ้าที่มิใช่คนของเผ่าพันธุ์หงส์ฟ้าย่อมมิอาจเข้ามาได้อีก…”
สตรีงามกล่าวสืบต่อ
“ท่านแม่หมอ มิใช่ว่าท่านบอกเองว่าข้ามีเลือดเผ่าพันธุ์หงส์ฟ้าไหลเวียนอยู่หรือไร หรือท่านไม่เห็นว่าข้าเป็นคนของเผ่าพันธุ์หงส์ฟ้า?”
