“แม่หนูเฟยเซวียนหากเจ้ามานี่เพื่อตามหาเทียนเอ๋อลูกชายข้าเกรงว่าเจ้าจักต้องผิดหวังแล้ว…เพราะตอนนี้เทียนเอ๋อไม่ได้อยู่ในภูมิภาคเบื้องล่างอีกต่อไป…”
ต้วนหรูเฟิงกล่าวบอกหวางเฟยเซวียน
“ข้าทราบเรื่องนี้ดี”
หวางเฟยเซวียนพยักหน้ารับคำ ค่อยพูดต่อ “ครั้งนี้ที่ข้ามามิได้มาหาเขา ทว่าข้าคิดมาแจ้งเรื่องราวบางอย่างให้ท่านจ้าวตำหนักต้วนทราบ…”
กล่าวถึงจุดนี้หวางเฟยเซวียนก็หยุดลงครู่หนึ่ง และทันใดนั้นแววตาของนางก็ฉายความหวาดกลัวออกมาให้เห็นชัด ราวกับนางกำลังนึกถึงเรื่องราวอันน่าหวาดกลัวบางอย่าง
“มีเรื่องใดหรือ?”
ต้วนหรูเฟิงที่สังเกตเห็นความหวาดกลัวของนางก็หยีตาลงทันใด
“ท่านจ้าวตำหนักต้วน…ยามนี้ตำหนักฟ้าลี้ลับได้ล่มสลายลงแล้ว อีกทั้งบ้านของข้าคฤหาสน์ดาบทรราชเองก็ถูกทำลายไปแล้วเช่นกัน…”
หวางเฟยเซวียนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ยังแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว แววตายิ่งมายิ่งผวาหวาด
“เป็นสัตว์ประหลาด…มันเป็นสัตว์ประหลาดที่มีหัวเป็นวัว”
“ทั่วร่างมันเอ่อล้นไปด้วยไอมารอันบริสุทธิ์นัก…ความแข็งแกร่งของมันเป็นอันใดที่ร้ายกาจยิ่ง กระทั่งจ้าวตำหนักฟ้าลี้ลับ…ยะ..ยังมิอาจต้านทานรับมือมันได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว! สุดท้ายก็ถูกมันฆ่ากลืนกินพลังตกตายกลายเป็นซากศพแห้งกรัง!!”
