‘ตายแล้ว…ท่าทางหัวใจของสาวน้อยนางนี้จะถูกเทียนเอ๋อช่วงชิงไปแล้วอีกคน…เทียนเอ๋อนี่ก็จริงๆเลยเชียว ปี้เหยากกับหลันเอ๋ออยู่ที่บ้านแท้ๆยังมิอาจจัดการให้ดีได้…ตอนนี้ไฉนประพฤตตัวดั่งอันธพาลน้อยเที่ยวเด็ดดอกไม้ริมทางไปทั่วเล่า ถึงกับล่อลวงสาวน้อยน่ารักเช่นนี้มาอีกคน?’
ลี่หลัวที่เป็นสตรีไหนเลยจะสัมผัสถึงอารมณ์ผันผวนสับสนปนเปของหวางเฟยเซวียน ยามได้ยินต้วนหรูเฟิงแนะนำว่าลี่เฟยเป็นภรรยาของบุตรชายตัวเองไม่ได้
ในฐานะสตรีแล้ว นางมั่นใจได้ทันที
สตรีนามหวางเฟยเซวียนคนนี้มีใจให้บุตรชายนางสิบส่วนเต็ม!
ด้วยเหตุนี้นางจึงอดทอดถอนขึ้นมาในใจเสียไม่ได้
หากเป็นกาลก่อนลี่หลัวย่อมอยากให้บุตรชายของตัวเองมีลูกสะใภ้เยอะๆนางจะได้มีหลานตัวน้อยมากมาย หาไม่แล้วนางคงไม่พาองค์หญิงปี้เหยากับเซี่ยวหลันติดสอยห้อยตามมาด้วยแบบนี้…
อนิจจาตอนนี้นางไม่กล้าคิดแบบนั้นแล้ว
นางยังรู้สึกเสียใจด้วยซ้ำที่พาองค์หญิงปี้เหยากับเซี่ยวหลันมาด้วยแบบนี้ ครั้งนั้นนางนับว่าเลินเล่อกระทำไปโดยไม่ทันไตร่ตรองให้ละเอียดถี่ถ้วนแล้วจริงๆ กลับทำให้สตรีสองนางต้องมาติดบ่วงรักอยู่ที่นี่…
เพราะตัดสินจากสถานการณ์ในปัจจุบัน บุตรชายของนางจะยอมรับสตรีทั้งสองหรือไม่ก็ยังคงเป็นคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบแน่ชัด…
ทว่าตอนนี้เรื่ององค์หญิงปี้เหยากับเซียนหลันยังไม่ทันได้กระจ่าง กลับมีสาวน้อยน่ารักมาเพิ่มอีกคน! ตอนนี้นางถึงกับอื้ออึงจนรับมือไม่ทันบ้างแล้ว!!
