บทที่ 103 ขื่นขม
ฟางซิงสวมอาภรณ์เทาเสมอมา เขาเป็ นคนไม่พูดมากนัก เนื่องจากระบบการฝึกฝนของเขาแตกต่าง จึงไม่ค่อยเสวนากับผู้ใด
แต่เขาก็มิใช่ไร ้อารมณ์ แค่พูดไม่เก่งเท่านั้นเอง
จูอวี้หลิงเห็นว่าหนนี้ฟางซิงออกมา ก็ร ้องอย่างยินดี “อีกฝ่ายเป็ น ผู้ฝึกจิต! คนนี้คู่มือข้า! อย่ามาแย่งไปเชียว!”
นางใช ้พลังวิญญาณละล่องสู่สมรภูมิ
ผู้ฝึกจิตเป็ นผู้ฝึกพลังวิญญาณแขนงหนึ่ง
ผู้ฝึกตนทั่วไปก็มีพลังวิญญาณเช่นกัน ซึ่งก็คือจิตสานึก
แต่จิตส านึกของผู้ฝึ กตนทั่วไปนั้น อย่างมากก็ทาได้เพียง ประทับตรากับสิ่งของหรือตรวจสอบพื้นที่รอบข้าง
พลังวิญญาณของผู้ฝึกจิตนั้นแตกต่างออกไป พวกเขาสามารถ โจมตีได้อย่างหนักหน่วง
ยามสองผู้ฝึกจิตมาถึงบนสมรภูมิ เห็นได้ชัดว่าไร ้คลื่นพลังใด ๆ ปรากฏ แต่สายลมกลับหอบรุนแรงล้อมทั้งสอง ยกแผ่นพื้นเบื้องล่าง ขึ้นมา
เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!
ทุกการโจมตีล้วนเกินมองเห็น ระเบิดเปรี้ยงไปมาบนอากาศ แผ่น ศิลาปูพื้นแหลกระเบิด
ทั้งสองเปิดฉากการต่อสู้ ใช ้พลังวิญญาณโจมตีกันไปมา ดุเดือด เป็ นอย่างยิ่ง
ผู้ฝึกจิตสังหารคนไร ้ร่องรอย หากมิใช่รับรู ้ฉับไวเลิศล้า ก็ยาก ตรวจพบการโจมตีของพวกเขา
ทั้งสองลอยกลางอากาศ ใช ้พลังวิญญาณเข้าปะทะโรมรัน
ร่างของฟางซิงถอยกระเด็นอย่างต่อเนื่อง
“แค่นี้หรือ?”
จูอวี้หลิงดูเหยียดหยัน “ข้าตรวจข้อมูลของเจ้าแล้ว เจ้าปลุกพลัง วิญญาณเพราะบุพการีและครอบครัวนับพัน ๆ ชีวิตถูกสังหาร แล
