บทที่ 102 ตัวตนแท้จริงของสิบอัจฉริยะ
หวังหลานและเด็กหนุ่มผมเขียวจ้าวเทียนอี้มายืนกลางจัตุรัส คน อื่น ๆ ล้วนก้าวถอย เปิดพื้นที่ให้ทั้งสองประชัน
เด็กหนุ่มผมเขียวเชิดคาง ไพล่หนึ่งมือไว้เบื้องหลัง “มือเดียว ข้า ก็จัดการเจ้าได้แล้ว”
หวังหลานไร ้โทสะใด การต่อสู้กับเจียงผิงอันท าให้เขาเข้าใจ ว่า ไม่ว่าเวลาไหน เขาก็ต้องไม่เกิดความคิดสับสน
หวังหลานใช ้หมัดวารีรินจู่โจม
ร่างของจ้าวเทียนอี้พลันระเบิดปราณน่าสะพรึงกลัว คลื่นปราณ ม้วนตลบเยี่ยงเกลียวนที แม้จะอยู่แสนไกลก็ยังสัมผัสแรงกดดันได้
เปรี้ยง!
สองหมัดประสานกัน ปราณอันแข็งแกร่งปะทะปั่นป่ วน ถอน ต้นหญ้าจากซอกศิลาใต้เท้าไม่เหลือซาก
ตุบ ตุบ ตุบ~
หวังหลานถอยไปสามก้าวติดต่อกัน สีหน้าสุดแสนตกตะลึง
หมัดวารีรินของเขาสามารถสลายการโจมตีที่รุนแรงกว่ากาลัง ตนสองเท่าได้
แต่ถึงเช่นนั้น อีกฝ่ายก็ยังผลักเขาถอย!
สีหน้าของหวังหลานเคร่งขรึมเกินครั้งใด พลางกัดฟันเหวี่ยง หมัดเข้าใส่อีกหน
เขาจะไม่ถูกอีกฝ่ ายเอาชนะ แต่ต้องบีบให้อีกฝ่ ายแผลงฝี มือ แท้จริงเพื่อให้ผู้อื่นมาล้มจัดการ
เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!
เสียงปะทะดังระรัว กึกก้องในจัตุรัส
อวิ๋นหวงและคณะจับตามองสมรภูมิด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ขณะที่ เก้าอัจฉริยะของอีกฝ่ายผ่อนคลายสบายใจ
“จ้าวเทียนอี้ไม่ไหวเลยจริง ๆ ยังไม่ลงมือฆ่าอีกฝ่ายอีก”
“คนผู้นี้มีปราณวิญญาณในตัวมากมาย และร่าเรียนวรยุทธ ์ ลิดรอนกาลัง รับมือยากอยู่นิด