บทที่ 101 เกาะเทวะ
ชายชราผู้หนึ่งซึ่งดูเหมือนพฤกษาแห้งเหี่ยวปรากฏขึ้นจากเรือ เหาะ
เขาสวมอาภรณ์เทา เส้นผมเหลือเพียงหร็อมแหร็ม ผิวกายเหี่ยว ย่น แผ่ปราณมรณะทั่วกายราวเจียนตายเต็มที
คนผู้นี้คือเจ้าแคว้นหลิงไถคนปัจจุบัน เฉินเจิ้น
เมื่อพบหน้ากัน หมิงเฉินก็ไม่ใจดีเช่นก่อน ปราณน่าสะพรึงกลัว แผ่ปกคลุมทั่วกายเขา
“ขนาดเฒ่าแง้มโลงอย่างเจ้ายังไม่ตาย ข้าจะตายได้อย่างไร? ตามติดต้าฉู่เช่นสุนัข หากบิดาเจ้ายังอยู่ เขาต้องโกรธเคืองเจ้าแน่ แท้”
“ฮ่า ๆ หากพ่อข้ายังอยู่ รู้ว่าต้าฉู่มอบผลประโยชน์เช่นไรกับเรา เขาต้องเห็นชอบด้วยแน่นอน”
เสียงหัวเราะของเฉินเจิ้นสะท้านขวัญเยี่ยงผีเฒ่า “พูดพล่ามไปก็ เท่านั้น ความแข็งแกร่งตัดสินทุกสิ่ง ข้าหวังว่ายามอัจฉริยะฝั่งเจ้าตาย ไป เจ้าจะไม่รู ้สึกอึดอัดติดค้างนะ”
เขาหันไปตะโกนทางเรือเหาะเบื้องหลัง “พร ้อมรับศึก”
แล้วเขาก็ทะยานสู่เกาะเทวะเบื้องล่าง
เด็กหนุ่มสาวสิบคนทยอยกันตามลงมาจากเรือเหาะสู่เกาะเทวะ
เมื่อเห็นคนทั้งสิบ สีหน้าของพวกเจียงผิงอันก็พลันแปรเปลี่ยน
เมิ่งจิงสังเกตเห็นสีหน้าของเจียงผิงอันแล้วถามอย่างสงสัย “เกิด อะไรขึ้นหรือ?”
เจียงผิงอันตอบเสียงเครียด “ข้อมูลที่ได้ผิดพลาด! สิบคนนี้ไม่ เกี่ยวอะไรกับอัจฉริยะที่แคว้นหลิงไถเลือก พวกเขาถูกเปลี่ยนตัวหมด เลย!”
“ว่าไงนะ!” คู่เนตรงามของเมิ่งจิงเบิกกว้าง
เจียงผิงอันเครียดเขม็ง คนทั้งสิบที่ปรากฏตัวที่นี่ไม่มีทางอ่อนแอ มิเช่
