หน่อย” อัจฉริยะผู้หนึ่งออกความเห็น
“จ้าวเทียนอี้! เจ้าพอได้แล้วหรือยัง ฝีมือมีแค่นี้หรือ?”
เด็กสาวผู้หนึ่งจากฝ่ายแคว้นหลิงไถตะโกนเย้ย
ใบหน้าของจ้าวเทียนอี้บูดบึ้ง การใช ้เวลานานเพียงนี้ในการล้ม ขยะสักชิ้นทาเขาขายหน้า
“ไปตายซะ!”
หมัดของจ้าวเทียนอี้แปรเปลี่ยนเป็ นฝ่ามือ ปรากฏฝ่ามือมายาขึ้น เฉียบพลัน
ม่านตาของหมิงเฉินหดตัว ตะโกนออกมา “ถอยออกมา! เขา ไม่ได้มาจากแคว้นหลิงไถ!”
ทว่าเขาเตือนช ้าเกินไป
ฝ่ ามือมโหฬารฟาดลงใส่หวังหลานอย่างจัง แม้จะใช ้หมัดวารีริน เข้าต้านก็ไร ้ผล
การโจมตีของเขาเหมือนปาเต้าหู้กระทบหิน มีแต่ท าลายตนเอง
เปรี้ยง!
แขนทั้งสองของเขาแหลกระเบิดโดยพลัน โลหิตสาดกระจาย ร่าง กระเด็นหัวทิ่ม
โดยไม่รอให้หวังหลานยอมแพ้ จ้าวเทียนอี้ฟาดฝ่ามือลงอีกครั้ง
เปรี้ยง!
หัตถ์ใหญ่อันก่อตัวจากปราณฟาดลง หวังหลานถูกฟาดแหลก เละทันที
“เช่นนี้ควรค่าให้เรียกว่าอัจฉริยะด้วยหรือ? ขยะ” สีหน้าของจ้าว เทียนอี้สุดแสนเหยียดหยาม
“หวังหลาน!!”
จางรั่วรั่วร ้องอย่างรวดร ้าว เสียงของนางเจ็บปวด น้าตาหลั่ง หลากราววารีล้นเขื่อน
นางชักกระบี่พุ่งเข้าไป “สารเลว! ข้าจะสับเจ้าเป็ นชิ้น ๆ!”
นางและหวังหลานพบกันในการแข่งขัน เกิดความชอบพอใจ ตรงกัน ทั้งสองจึงวางแผนไปเยือนครอบครัวของแต่ละคน มอบสิน หมั้นหมายและเป็ นคู่บาเพ็ญเพียรกันหลังการประลองนี้
มิคาดคิดเลยว่าหวังหลานจะมาตายที่นี่
จางรั่วรั่วทั้งเศร ้าโศกและสิ้นหวัง ดวง
