ตาของนางแดงฉาน ไม่ว่า เช่นไรก็อยากล้างแค้น
“ฮ่า ๆ ฆ่าไปหนึ่ง เหลืออีกเก้า มาเลย ขอข้าดูหน่อยว่าพวก เจ้าต้าเซี่ยส่งขยะมามากเพียงไร”
จ้าวเทียนอี้ยิ่งยิ้มร่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายทุกข์ทน
รอยยิ้มนั้นบาดตาจางรั่วรั่วยิ่งนัก
นางกัดปลายลิ้น ปราณโถมทะยานหลายเท่าตัว
วิชาต้องห้ามล้วนผลาญชีวิต จึงถูกเรียกว่าต้องห้าม
หลังใช ้วิชาต้องห้าม พลังต่อสู้จะทวีคูณมหาศาลได้
จางรั่วรั่วรู ้ว่าฝีมือนางทั่วไป ไม่อาจเพียงพอสังหารอีกฝ่ายลง
มีเพียงต้องใช ้วิชาต้องห้าม จึงพอโรมรันท าศึกได้
ปราณอันน่าสะพรึงกลัวโอบล้อมทั่วกาย ปราณกระบี่ทะลวงเวหา กวาดเข้าใส่จ้าวเทียนอี้
จ้าวเทียนอี้ขมวดคิ้ว เสียงหัวเราะจางหาย สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา เล็กน้อย
เขาออกฝ่ามือเข้าประชัน
ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดกลางอากาศ หนึ่งฝ่ ายปราณกระบี่ ฉวัดเฉวียน ฝ่ามือของอีกฝ่ายวูบไหวเป็ นมายา แผลงฤทธาร ้ายแรง
หมิงเฉินกัดฟันก่นด่าเฉินเจิ้น เจ้าแคว้นหลิงไถอย่างเคืองแค้น “คนเหล่านี้หามาจากแคว้นหลิงไถของเจ้าไม่ แต่เป็ นอัจฉริยะจากต้า ฉู่!”
เหตุที่เขากล่าวออกมาเช่นนี้เป็ นเพราะวิชาฝ่ ามือที่จ้าวเทียนอี้ใช ้ คือฝ่ามือเรียงเมฆา ซึ่งมีเพียงในต้าฉู่เท่านั้น
และการที่ทุกคนล้วนแข็งแกร่งเพียงนี้ มิใช่สิ่งที่แคว้นหลิงไถชุบ เลี้ยงได้เลย
ใบหน้าเฒ่าชราของเฉินเจิ้นแย้มยิ้มอัปลักษณ์ “การประลองระบุ ว่าให้คัดอัจฉริยะสิบคน แต่มิได้บอกนี่ว่าไปคัดจากที่ใดมา?”
“หน้าไม่อาย
