อนิจจาด้วยความที่พวกมันยืนกันอยู่ 3 คน เมื่อไม่มีใครทิ้งตัวลงไปคุกเข่านำ ก็ทำให้ทั้งหมดพลอยขาแข็งไม่กล้าคุกเข่าลงไปด้วย
“เมื่อครู่…”
สายตาของต้วนหลิงเทียนเบนไปตกยังร่างตงฟางเฉียนประมุขตระกูลตงฟางก่อนใครเพื่อน กล่าวคำออกมาเสียงเรียบว่า “ประมุขตงฟางเหมือนจะให้ตระกูลชิวส่งตัวข้าให้พวกเจ้าใช่หรือไม่…ทำไม พวกเจ้าคิดเชิญข้าไปเป็นแขกที่ตระกูลตงฟางรึ?”
“ในเมื่อประมุขตระกูลตงฟางใจดีมีเมตตาคิดชวนข้าไปเป็นแขกที่ตระกูลตงฟาง เช่นนั้นข้าก็ไม่คิดขัดไมตรีแล้วกัน…เอาเป็นว่าให้ข้าติดตามประมุขตระกูลตงฟางกลับไปตอนนี้เลยดีหรือไม่?”
วาจาท้ายประโยคยามกล่าว สองตาต้วนหลิงเทียนยังทอประกากยลึกล้ำออกมา เผยให้เห็นความอำมหิตประการหนึ่ง
และทันทีที่วาจานี้ของต้วนหลิงเทียนดังเข้าหูตงฟางเฉียน ก็ทำให้ตงฟางเฉียนรู้สึกแข้งขาอ่อนแรงอยู่บ้าง อารามตกใจยังแทบจะคุกเข่าลงไปแล้ว!
และในขณะที่ตงฟางเฉียนตกใจกลัวจนขาอ่อน มันยังแทบทนรอตบปากตัวเองให้แรงๆสัก 2 ทีไม่ไหว!ที่ดันปากพล่อยกล่าววาจาเช่นนั้นออกไปก่อนหน้า!!
“ลี่เฟิง เจ้าฝันละเมออยู่รึไง!?”
ทว่าทันใดนั้นเองเสียงตะโกนดุร้ายเอาเรื่องหนึ่งพลันดังลั่นก้องโถงหลักตระกูลชิวโดยไร้ซึ่งการแจ้งเตือนล่วงหน้าใดๆ ทำให้ทุกคนในโถงหลักตกใจอยู่บ้าง ยังดึงดูดความสนใจของทุกคนไปทันที
ทันใดนั้นทุกคนไม่เว้นต้วนหลิงเทียน ต่างหันไปมองต้นเสียงเป็นสายตาเดียวกัน
ลูกตาต้วนหลิงเทียนหดหยีลง
