มันยังอยู่ไม่พอ! ใช้ชีวิตไม่คุ้ม!!
ในเมื่อมันยังเหลือเวลาให้เสพย์สุขไปอีกนับพันๆปี มันย่อมไม่อยากจบสิ้นเพียงเท่านี้!
ก่อนหน้าที่ต้วนหลิงเทียนก้าวเดินเข้ามาด้วยสายตาเฉยชา ชิวจื่อก็ได้แต่คิดวนเวียนถึงเรื่องนี้
ยิ่งต้องเผชิญหน้กับแรงกดดันไร้สภาพจากต้วนหลิงเทียน ปราการสุดท้ายในใจก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์
ตอนนี้มันทำได้แค่คุกเข่าโขกหัว เพื่อวิงวอนร้องขอความเมตตาจากต้วนหลิงเทียน ให้รอดพ้นความตายเท่านั้น…
สำหรับมันในตอนนี้ ขอเพียงรักษาชีวิตไว้ได้ จะอะไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไป
“ไม่?”
ต้วนหลิงเทียนมองชิวจื่อด้วยสายตาเย็นชา มุมปากเผยความเย้ยเยาะ กล่าวออกอย่างไม่รีบไม่ร้อน “เช่นนั้นเจ้าหมายความว่า…เป็นข้าหูหนวกเอง?หรือข้าเลอะเลือนจนฟังความผิดไป?”
ขณะกล่าวถาม น้ำเสียงของต้วนหลิงเทียนยังสูงขึ้นเล็กน้อย
ได้ยินวาจานี้ของต้วนหลิงเทียน ชิวจื่อ ก็ตระหนักได้ว่ามันพลาดแล้ว
ยิ่งมาได้ยินเสียงเย้ยของต้วนหลิงเทียน ใจมันก็ยิ่งสั่นไหวเต้นไปไม่เป็นจังหวะ กลัวตายถึงที่สุด!
หลังจากนั้นมันก็ได้แต่ร่ำร้องขอความเมตตาออกมาอย่างสิ้นหวัง “ขอใต้เท้าได้โปรดเมตตาด้วย ข้าน้อยมีตาแต่หามีแววไม่ ไท่ซานตั้งอยู่เบื้องหน้ามิอาจแลเห็น…ได้โปรดใต้เท้าผู้ยิ่งใหญ่ขอท่านละเว้นชีวิตข้าน้อยด้วย! ตราบใดที่ใต้เท้าผู้ยิ่งใหญ่ละเว้นข้าน้อย ให้ข้าน้อยรับใช้ท่านดั่งม้าลาข้าก็ยินดี!!”
