“ขอใต้เท้าผู้ยิ่งใหญ่โปรดเมตตาละเว้นชีวิตสุนัขของข้าน้อยด้วย”
ชิวจื่อที่โขกหัวจนหน้าผากชุ่มโชกไปด้วยเลือด ตอนนี้ไม่เหมือนเซียนสวรรค์อีกต่อไป แต่เหมือนนักโทษที่ถูกจับได้
สำหรับผู้คนในห้องโถงหลัก หากถามว่าตอนนี้ใครที่เข้าใจชิวจื่อมากที่สุดก็เห็นทีจะเป็นเซียนสวรรค์อีก 5 คนที่เหลือ
กระบี่สังหารที่ต้วนหลิงเทียนใช้ปลิดชีพชิวกังยี่นายท่านรองสกุลชิว ทำให้พวกมันหวาดกลัวขึ้นมาจากก้นบึ้งของใจและวิญญาณ
หลังจากนั้นทั้งหมดย่อมตระหนักได้ทันทีว่าไม่อาจเป็นศัตรูกับต้วนหลิงเทียนได้เด็ดขาด
ดังนั้นแม้จะเห็นชิวจื่อละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดคุกเข่าโขกหัวร้องขอชีวิตต่อต้วนหลิงเทียน ไม่เพียงแต่พวกมันจะไม่ดูถูกชิวจื่อ ยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ
“เจ้ายินดีเป็นม้าเป็นลาเลยงั้นเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนเริ่มรำคาญเสียงโขกหัวและวิงวอนร้องขอชีวิตของชิวจื่อ คิ้วขมวดเป็นปมกล่าวถามออกมาเสียงหนัก
“ใช่! ใช่! เพื่อใต้เท้าผู้ยิ่งใหญ่ ข้าน้อยยินดีเป็นม้าเป็นลาเพื่อคอยรับใช้!!”
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน ชิวจื่ออดไม่ได้ที่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะมันรู้สึกว่าชีวิตมันสมควรเก็บกู้มาได้แล้ว
โอกาส ที่มันจะรอดมาถึงแล้ว!
“แต่ข้าไม่อยากได้ม้าลาเช่นเจ้า…”
อย่างไรก็ตามประโยคต่อมาของต้วนหลิงเทียน ทำให้ร่างชิวจื่อหนาวสะท้านปานอยู่ในหล่มน้ำแข็ง วาจานี้ช่างเย็นชาและไร้เยื่อใยเป็นที่สุด วาจาตัดสินชีวิตของมัน!
