หลังจากนั้นต้วนหลิงเทียนที่หยุดหัวเราะ ก็มองกล่าวกับตงฟางเฉียนด้วยทีท่าขบขันแฝงเสียดสี ไม่ได้หวาดกกลัวสายตาเยียบเย็นปานอสรพิษที่มองมาเขม็งแม้แต่น้อย “ชิวกังยี่น่ะหรือเหมาะสม? มันยังต่างอะไรจาก ‘หมาป่าตาขาว’ อีกกัน?”
“คนอย่างมันต่อให้มีพรสวรรค์สูงส่งกว่านี้ก็ไม่มีทางนำพาความเจริญอะไรมาให้ตระกูลชิวได้ เผลอๆจะพาลพาให้ตระกูลชิวล่มจมไปเพราะความขลาดเขลาของมันด้วยซ้ำ…อันที่จริงกล่าวไปพวกเจ้ายังนับว่าโชคดีแล้ว ที่มันไม่ได้เป็นประมุขตระกูลชิว เพราะไม่งั้นป่านนี้เผลอๆมันจะไปเลียแข้งขาประจบตระกูลเฝิง และขอเข้าร่วมกับตระกูลเฝิงด้วยตัวเอง…”
“และพวกเจ้าตระกูลตงฟางก็ไม่พ้นถูกมันที่ร่วมมือกับตระกูลเฝิงกวาดล้างจนสิ้นซาก!”
วาจาต่อมาของต้วนหลิงเทียนยิ่งดุร้ายนัก เรียกว่าไม่ไว้หน้าผู้คนแม้แต่น้อย ยังกล่าวด่าชิวกังยี่ออกมาตรงๆว่ามันเป็นแค่หมาป่าตาขาว และหากชิวกังยี่ได้เป็นประมุขตระกูลชิวขึ้นมาล่ะก็ ไม่พ้นป่านนี้คงยอมจำนนต่อตระกูลเฝิงไปนานแล้ว และทำให้ทั้งตระกูลชิวเป็นได้แค่ ‘เบี้ย’ ของตระกูลเฝิง!
ได้ยินวาจาแรงๆนี้ของต้วนหลิงเทียน…
ไม่ว่าจะชิวอ้านผิงประมุขตระกูลชิว อาวุโสหลัก และอาวุโส 2 ถึงกับมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาราวกับเห็นผี ดั่งวาจานี้ของต้วนหลิงเทียนจะกระแทกกเข้ากลางใจของพวกมันอย่างจัง…
