ได้ยินคำของชิวกังยี่ ประมุขตระกูลตงฟาง ก็คิดใช้ ‘ไผ่ฟาดงู’ มองชิวอ้านผิงพร้อมหัวเราะเยาะ “ยังดีที่พรสวรรค์ในเชิงยุทธ์ของนายท่านรองตระกูลชิวอ่อนด้อยกว่าเจ้า ชิวอ้านผิง เล็กน้อย…หาไม่แล้ววันนี้ผู้ที่จักนั่งตำแหน่งประมุขตระกูลชิว คงไม่มีทางเป็นเจ้าไปได้!”
(ไผ่ฝาดงู = คิดตีงูให้ตายต้องตีด้วยลำไผ่,ลงมือให้อีกฝ่ายไร้หนทางรอด)
ตงฟางเฉียนถึงกับยก ชิวกังยี่ ขึ้นมาข่ม ชิวอ้านผิง อย่างไม่ไว้หน้า!
เรื่องนี้ยิ่งทำให้สีหน้าชิวอ้านผิงบิดเบี้ยวอัปลักษณ์นัก
“ฮ่าๆๆๆๆ…!!”
ทว่าตอนนี้เอง ต้วนหลิงเทียนไม่อาจทนไหวอีกต่อไป เสียงหัวเราะด้วยความขบขันระเบิดออกมาดังลั่นก้องโถง! ราวกับได้ยินเรื่องตลกแห่งยุค!!
“เจ้าหัวเราะอะไร!?”
ทันใดนั้นตงฟางเฉียนพลันหันไปเค้นถามต้วนหลิงเทียนเสียงเหี้ยม หน้าตาแลดูดุร้ายน่ากลัวนัก
แม้เสียงมันจะไม่ได้ดังอะไร ทว่ากลับผสานควบไปด้วยพลังเซียนต้นกำเนิด ทำให้สามารถกลบเสียงหัวเราะต้วนหลิงเทียนที่ดังก้องโถงได้ไม่ยาก
หากไม่ใช่เพราะที่นี่เป็นห้องโถงของสกุลชิวล่ะก็ มันจะลงมือฆ่าต้วนหลิงเทียนให้ตายทันที เพราะอีกฝ่ายทำให้ลูกชายของมันต้องอับอายขายหน้าไม่พอ ยังกล้าหัวเราะเยาะหลังมันพูดจบอีก!
“ถามอะไรโง่ๆ ข้าก็หัวเราะเจ้าอย่างไรเล่า!”
