‘เป็นไปไม่ได้…ข้าพึ่งเจอเขาครั้งแรกวันนี้ จะไปชมชอบผู้อื่นเขาได้อย่างไร! แม้บุรุษผู้นี้จะแตกต่างจากบุรุษผู้อื่นและทำให้ข้ารู้สึกสบายใจไม่น้อย…แต่ยังไม่อาจกล่าวได้ว่าชอบ แน่นอนว่าข้ายังไม่อาจกล่าวได้ว่าชมชอบเขา!’
ชิวมู่ชิงย้อนคิดเรื่องราว ในที่สุดนางก็สรุปได้
ในขณะที่ชิวมู่ชิงปล่อยมือและทำทีท่าเขินอายปานจะขุดหลุมแล้วมุดดินหนีนั้นเอง…
“อะแฮ่ม…”
ต้วนหลิงเทียนพลันกระแอมไอออกมาเสียงดัง ทำลายบรรยากาศเคอะเขินของนาง
“แม่นางมู่ชิงนี่ท่านคิดพาข้าไปที่ใดกัน?”
ชิวมู่ชิงคืนสติทันทีหลังได้ยินเสียงของต้วนหลิงเทียน อย่างไรก็ตามตอนนี้นางยังอายไม่น้อยจึงไม่กล้าสู้หน้าสบตา กล่าวออกทั้งก้มหน้างุดๆ “ท่าน…ท่านอยู่ในเมืองคงหมิงไม่ได้แล้วเพราะเมืองนี้มิปลอดภัยสำหรับท่านอีกต่อไป ท่าน…ท่านรีบไปจากเมืองคงหมิงเถอะ!”
“อ่อ เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไรหรอก”
เมื่อเห็นว่าชิวมู่ชิงเป็นห่วง ต้วนหลิงเทียนก็ซึ้งใจอยู่บ้าง กล่าวออกพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น “ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังมีธุระที่ต้องทำในเมืองคงหมิงอยู่ ตอนนี้ข้ายังไปไหนไม่ได้”
“หากเป็นเช่นนั้น…ท่านก็ไปตระกูลชิวกับข้าเถอะ!”
คล้ายตระหนักได้ถึง ‘ความดื้อรั้น’ ของต้วนหลิงเทียน ชิวมู่ชิงไม่คิดโน้มน้าวอีกต่อไป เลือกที่จะกล่าวออกมาโดยที่ไม่ทันได้คิดอะไรให้มาก
และหลังจากที่กล่าวออกไปแล้ว สีหน้านางก็แดงเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง เร่งรีบอธิบายออกมาเป็นการใหญ่
