“เอ่อ…คุณชาย…ท่านอย่าพึ่งเข้าใจข้าผิดไป…ข้าคิดว่าที่ท่านต้องมาขัดแย้งกับตระกูลตงฟางทั้งหมดล้วนเป็นเพราะข้า…เช่นนั้นข้าจึงไม่อยากให้ท่านต้องเกิดเรื่องอันใด”
แม้ชิวมู่ชิงจะพยายามอธิบายให้ต้วนหลิงเทียนฟัง แต่คำอธิบายดังกล่าวกระทั่งตัวนางเองยังรู้สึกว่าเหตุผลมันช่างเหลวไหลนัก
“ไม่เป็นไรหรอก”
ต้วนหลิงเทียนย่อมรู้ว่าชิวมู่ชิงเป็นห่วงเพราะความใจดี แต่เขาก็บอกปัดออกมาทันที เพราะเขาไม่ได้กลัวอะไรตระกูลตงฟางแม้แต่น้อย
อีกทั้งหากตระกูลตงฟางไม่มายุ่งกับเขาก็แล้วไป
หาไม่แล้ว
เขาก็ไม่แยแสหากจะต้องกวาดล้างพวกมัน!
“หากคุณชายไม่กลับไปกับข้า ตัวข้าก็มิอาจวางใจ…ท่านกลับไปกับข้าเถอะ ข้าจะบอกท่านพ่อเรื่องนี้ และถือว่าท่านเป็น แขก ของตระกูลชิว!”
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนยืนกรานปฏิเสะความหวังดีของนาง ชิวมู่ชิงก็กังวลใจไม่น้อย “หากท่านมิไปกับข้า แล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับท่าน…ข้าต้องรู้สึกผิดนัก! ขอเพียงท่านเป็นแขกของตระกูลชิวข้า คราวนี้ต่อให้ตระกูลตงฟางคิดทำอะไรท่านพวกมันย่อมไม่กล้า”
“เอาล่ะๆ ข้าไปกับเจ้าก็ได้”
เมื่อเห็นว่าชิวมู่ชิงที่ยิ่งกล่าวน้ำตายิ่งเริมส่อเค้าว่าจะคลอเบ้า ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกใจอ่อน และไม่ปฏิเสธข้อเสนอของนางอีกต่อไป
อย่างน้อยความใจดีของนางก็ทำให้เขาประทับใจไม่น้อย
นางนับเป็นสตรีที่ดีคนหนึ่ง!
