และเป็นดั่งที่คาดเอาไว้ หลังกลืนกินพรสวรรค์รากวิญญาณของปู้หงเสร็จเรียบร้อยแล้ว รากวิญญาณของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม! ห่างจากรากวิญญาณสีครามอีกก้าวเดียวเท่านั้น!!
‘ไม่คิดไม่ฝันจริงๆว่าก่อนข้าออกจากลัทธิบูชาไฟยังจะได้รับของขวัญส่งท้ายแบบนี้…ด้วยรากวิญญาณสีน้ำเข้มนี่ ขอเพียงกลืนกินผู้มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงินเข้มอีกสักคนสองคน พรสวรรค์รากวิญญาณของข้าต้องกลายเป็นรากวิญญาณสีครามได้แน่!’
คิดถึงจุดนี้ใจต้วนหลิงเทียนก็เต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง และยากจะสงบลงได้อยู่นาน
‘ปู้หงหากเจ้าคิดจะโทษใครก็โทษที่เจ้ามีตาแต่ไร้แววเองเถอะ…หวังว่าเจ้าจะไม่เป็นบ้าไปซะก่อนนะหลังพบว่าเจ้ากลายเป็นขยะตัวหนึ่งไปแล้ว…’
ต้วนหลิงเทียนมองปู้หงในมือด้วยสายตาอ่อนโยนค่อยกล่าวเบาๆในใจ
ในแววตาต้วนหลิงเทียนไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวความรู้สึกผิดที่กลืนกินพรสวรรค์รากวิญญาณปู้หงและทำลายอนาคตชั่วชีวิตของมันอยู่เลย
ไม่ใช่ปู้หงมันบอกจะทำลายศักดิ์ศรีเขาก่อนรึไง ยังจะให้เขาคลานลอดหว่างขามันด้วย?
ดี! เช่นนั้นก็ให้เขาทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของมันเถอะ!!
ในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าแห่งนี้ ผู้ที่ไร้ซึ่งพรสวรรค์รากวิญญาณก็ไม่ต่างอะไรจากขยะ!
ทันใดนั้นต้วนหลิงเทียนก็คลายเขตแดนหมื่นกระบี่ลง เมื่อจบเรื่องราวแล้วก็ได้เวลาที่เขาต้องกลับเสียที
