เมื่อเขตแดนหมื่กระบี่คลายตัว ทุกผู้คนก็สามารถแลเห็นเรื่องราวได้อีกครั้ง เวินเยี่ยนเองก็เช่นกัน และสองตาของทุกผู้คนก็จำต้องหดหยีลงทันใด!
นั่นเพราะฉากเรื่องราวเบื้องหน้าเป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อนัก!
ต้วนหลิงเทียนไม่เพียงแต่จะปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ในมือยังหอบหิ้วปู้หงไว้ราวหมูหมา!
หากมองให้ดีจะพบว่าปู้หงสิ้นสติไปแล้วด้วยซ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้นตามแขนตามขาของปู้หงก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือด! เห็นได้ชัดว่าถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส!!
“นิ…นี่…”
จังหวะนี้เหล่าศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถึงกับตกตะลึงพรึงเพริด ในหัวคล้ายอื้ออึงไม่อาจนึกคิดอะไร วาจาใดๆยังเหมือนสาบสูญ พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน!
“ศิษย์พี่!”
เวินเยี่ยนเป็นคนแรกที่สามารถดึงสติกลับมาได้สำเร็จ หน้านางเปลี่ยนสีไปใหญ่หลวง เร่งกล่าวกับต้วนหลิงเทียนเสียงสั่น “ตะ…ต้วนหลิงเทียน จะ…เจ้าทำอะไรศิษย์พี่ข้า”
“ผ่อนคลาย”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองเวินเยี่ยนด้วยสายตาเฉยเมย กล่าวออกด้วยน้ำเสียงไร้แยแส “อาศัยชีวิตตัวไร้ค่าอย่างศิษย์พี่เจ้า ไม่คุ้มให้ข้าเอาชีวิตไปแลกกับมันหรอก…มันแค่หมดสติ ยังไม่ตาย!”
“อย่างไรก็ตาม ถ้าไม่มีใครช่วยห้ามเลือดให้มัน…มันอาจจะเสียเลือดจนตายก็ได้”
จากนั้นต้วนหลิงเทียนก็สะบัดมือคราหนึ่ง เขวี้ยงร่างปู้หงที่สิ้นสติออกไปราวทิ้งขยะ
