ตอนนี้เหล่าศิษย์ที่เคยเชื่อมั่นในตัวต้วนหลิงเทียน เมื่อผลออกมาเป็นดั่งที่พวกมันเชื่อ ทั้งหลายก็ภาคภูมิใจกันนัก!
ก่อนหน้ากลับไม่มีใครเชื่อคำพวกมัน…
แต่มาตอนนี้มีใครกล้าสงสัยคำพวกมันบ้าง?
ขณะเดียวกันด้านเวินเยี่ยนก็ชักหน้าบึ้งตึงนัก นางได้แต่ลอบพาปู้หงจากไปเงียบๆโดยหวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็น
ในขณะที่นางกำลังเหินร่างจากไป แม้จะไม่ต้องหันไปมองแต่นางก็สัมผัสได้ชัดเจนว่ามีมากมายหลายคนที่กำลังมองนางด้วยสายตาแปลกๆ ทำให้นางมีโมโหจนปอดแทบจะระเบิด!
“ต้วนหลิงเทียนข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปง่ายๆหรอก…ไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!!”
เวินเยี่ยนที่คับแค้นใจอย่างนักสุดท้ายก็ได้แต่คำรามในลำคอเบาๆ หอบร่างไร้สติของปู้หงจากไปอย่างผู้แพ้
ทว่าทันใดนั้นเอง คล้ายเวินเยี่ยนคิดอะไรได้ออก นางมองร่างปู้หงที่สิ้นสติด้วยสายตาทอประกายวูบวาบ
‘หากข้าทำให้ศิษย์พี่พิการเล่า…ต้วนหลิงเทียนมันจะถูกหอคุมกฏลงโทษสถานหนักหรือไม่?’
พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เวินเยี่ยนก็บังเกิดจิตคิดอยากทำร้ายปู้หงให้พิการแล้วกล่าวโทษต้วนหลิงเทียนนัก
แต่ทว่าพอนางคิดลงมือกระทำเข้าจริงๆ ในใจคล้ายมีแสงสว่างหนึ่งกระพริบวาบขึ้นมา ทำให้นางหยุดมือลงทันที
‘ไมได้! เกิดต้วนหลิงเทียนนั่นมันกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้ายืนยันความบริสุทธิ์ขึ้นมาว่าไม่ได้ทำร้ายศิษย์พี่ถึงตายหรือพิการ…คราวนี้หอคุมกฏยังไม่เบนเป้ามาสงสัยข้าแทนได้หรือ?’
