ปู้หงกล่าวออกเสียงเย็น “ข้าต้องยอมรับว่าพลังฝีมือเจ้ามิใช่ชั่วจริงๆ…น่าเสียดายที่เจ้าต้องมาเจอกับข้า ปู้หง!”
“ถึงวันนี้ข้าจักมิอาจฆ่าหรือทำให้เจ้าพิการได้เพราะกฏของลัทธิบูชาไฟ…แต่ข้าจะทุบตีศักดิ์ศรีเจ้าให้ยับต่อหน้าผู้คน! ไม่เพียงแต่จะตบหน้าเจ้าพันครั้ง ยังจะให้เจ้าคลานลอดหว่างขาข้า!!”
กล่าวถึงจุดนี้สีหน้าปู้หงก็ฉายแววอำมหิต “ถึงตอนนั้นข้าอยากจะรู้นัก…ว่าเจ้าต้วนหลิงเทียนจะยังกล้าเชิดหน้าชูตาสู้หน้าผู้ใดในลัทธิบูชาไฟได้อีก!!”
“และทั้งหมดที่เจ้ากำลังจะพบเจอล้วนแล้วแต่เป็นราคาที่เจ้าต้องชดใช้ ที่เจ้ากล้ารังแกศิษย์น้องหญิงของข้า!!”
ปู้หงกล่าว ราวกับตัดสินไปแล้วว่าวันนี้ต้วนหลิงเทียนต้องโดนดีแน่
“โฮ่? ตบหน้าข้าพันครั้ง แถมยังจะให้ข้าลอดหว่างขาเจ้าด้วย?”
ลูกตาต้วนหลิงเทียนหดเล็กลงทันใด ประกายเย็นเยียบหนึ่งเรืองวาบขึ้น
ทันใดนั้นจิตสังหารอำมหิตขุมหนึ่งก็แผ่ซ่านออกมาทั่วร่างต้วนหลิงเทียน เป้าหมายจิตอำมหิตครานี้ย่อมเป็นปู้หง
“เช่นนั้นให้ข้าดู…ว่าเจ้าปู้หงมีปัญญาสามารถหรือไม่!”
เสียงกล่าวต้วนหลิงเทียนรอบนี้ช่างเยียบเย็นนัก ทำให้บรรยากาศโดยรอบคล้ายจะเย็นตัวลงหลายองศา
“หึ! ข้าจะให้เจ้าเห็นชัดถนัดตา ไม่นานนักหรอก!”
ได้ยินคำท้าทายของต้วนหลิงเทียน พลังทั่วร่างปู้หงพลันปะทุออกมาอีกครั้ง ทันใดนั้นปรากฏปราณโลหิตแผ่ซ่านออกมาทั่วกาย คล้ายมันกำลังจะใช้เวทย์พลังประจำแท่นบูชามังกรครามแล้ว!
