หลังจากรับทราบว่าชายหนุ่มที่ลอยห่างจากเวินเยี่ยนไม่ไกลก็คือปู้หง ลูกตาต้วนหลิงเทียนก็หดเล็กลงทันที เขายังตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาดีแน่
ไม่พ้นมานี่เพื่อคิดล้างแค้นให้เวินเยี่ยน
เขาเองก็เตรียมใจรับเรื่องราวเหล่านี้เอาไว้แล้ว
‘แต่ไม่คิดจริงๆว่าปู้หงคนนี้จะกลับมาพอดีกันกับวันที่ข้าทำงานเสร็จแบบนี้’
ขณะเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ว่าปู้หงสมควรพึ่งกลับมาถึงลัทธิบูชาไฟได้สดๆร้อนๆไม่ผิดแน่ ไม่งั้นด้วยฐานะอีกฝ่ายคงไม่ต้องรอถึงวันนี้เพื่อมาเล่นงานเขา
“ศิษย์พี่ เจ้านั่นคือต้วนหลิงเทียน!”
เวินเยี่ยนที่ลอยร่างอยู่ไกลๆ ชี้มือชี้ไม้มาทางต้วนหลิงเทียน ก่อนที่จะหันไปฟ้องร้องปู้หงด้วยท่าทางน่าสงสาร “วันนั้นมันกลับกล้าตบข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อหน้าผู้คน จนข้ามิอาจสู้หน้าผู้ใดได้แล้ว”
“หากมันทำข้าอับอายขายหน้าคนเดียวคงมิเป็นไร…แต่การที่มันทำกับข้าเช่นนั้นเห็นชัดว่า ไม่เพียงแต่สร้างความอับอายให้ข้า ยังทำให้ท่านและท่านอาจารย์พลอยอับอายขายหน้าด้วย! เพราะหากคนนอกที่ไม่รู้เรื่องราว มาได้ยินเรื่องที่ข้าถูกคนรังแกเช่นนี้ คงคิดว่าท่านที่เป็นศิษย์พี่ข้าแท้ๆแต่กลับมิอาจปกป้องข้าได้…”
“กระทั่งท่านอาจารย์ที่เคารพก็ไม่พ้นถูกผู้คนลอบปรามาสในใจ ว่าไร้อำนาจปกป้องดูแลศิษย์…”
