“ต้วนหลิงเทียนผู้นี้ดุร้ายเกินไปแล้ว! ยังกล้าพูดออกมาได้ว่าเวินเยี่ยนไม่คู่ควรให้ลดตัวลงไปยัดเยียดความอัปยศ!”
“ให้ตายเถอะ…หรือต้วนหลิงเทียนมันมิรู้จริงๆว่าข้างเวินเยี่ยนนั่นคือศิษย์พี่ปู้หง?”
“จึกๆๆ…พวกเจ้าดูเถอะ ตอนนี้สีหน้าศิษย์พี่ปู้หงแทบจะดุร้ายกว่ายักษ์มาร! ไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะกล้าถือดีต่อหน้าศิษย์พี่ปู้หงเช่นนี้…ทว่านี่ก็บอกได้เช่นกันว่าต้วนหลิงเทียนอาจไม่รู้จักศิษย์พี่ปู้หงจริงๆ!”
“ข้าว่าตอนนี้ต้วนหลิงเทียนสมควรยังไม่รู้ตัว ว่ามันได้เตะเอาตอเหล็กเข้าให้แล้ว!”
……
ในขณะที่เหล่าศิษย์กล่าวออกความเห็นกันอย่างออกรส สีหน้าปู้หงก็มืดดำปานจะคั้นออกได้เป็นน้ำหมึก
“เจ้าคือต้วนหลิงเทียน?”
ลูกตาปู้หงเผยจิตฆ่าฟันล้นปรี่ มองถามต้วนหลิงเทียนเพื่อยืนยันออกมา ด้วยสีหน้าท่าทางปานอสรพิษที่พร้อมจะฉกผู้คนได้ทุกเวลา
ทว่าคำถามของปู้หง ต้วนหลิงเทียนกลับเลือกที่จะเพิกเฉย เพียงหันไปมองเวินเยี่ยนกล่าวออกเสียงเบา “เวินเยี่ยน นี่เจ้าคิดว่า…ตอนนี้เจ้ามีผู้ช่วยแล้ว เลยไม่ต้องกลัวข้าอีกสินะ?”
“แล้วเจ้าจะทำไม?”
เวินเยี่ยนไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนกล้ากระทั่งเมินเฉยศิษย์พี่ของนาง ทำให้นางรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย แต่ยังตอบตำต้วนหลิงเทียนกลับไปด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น
ที่นางรู้สึกตื่นเต้น ก็เพราะนางพบว่าโทสะของศิษย์พี่นางยามนี้พุ่งขึ้นจนแทบถึงจุดระเบิดแล้ว
นั่นหมายความว่าต้วนหลิงเทียนต้องตายอนาถแน่!
