เมื่อจำต้องกล่าวย้อนทวนความทรงจำอันเลวร้าย เสียงของเวินเยี่ยนกลายเป็นหนักอึ้ง ยังคับแค้นทั้งเกลียดชังอย่างถึงที่สุด!
กล่าวจบคำใบหน้านางไม่เพียงบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ยังเต็มไปด้วยความดุร้ายปานยักษ์มาร!!
เพียงมองปราดเดียวก็ทราบได้ทันทีว่าตอนนี้เวินเยี่ยนโกรธถึงขนาดไหน!
“อ้อที่แท้เจ้าหมายถึงเรื่องนั้นนี่เอง…หากเจ้าไม่พูดขึ้นมาข้าก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ”
ได้ยินคำกล่าวของเวินเยี่ยน ต้วนหลิงเทียนก็ยักคิ้วขึ้นทำหน้าทำตาราวพึ่งนึกออก ค่อยกล่าวต่ออย่างไม่แยแส “นี่เจ้าคงไม่สำคัญตัวเองผิด คิดว่าที่ข้าตบหน้าเจ้าไป 2-3 ทีนั่น เป็นข้ายัดเยียดความอัปยศให้เจ้าหรอกนะ…”
กล่าวถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนพลันหยุดลงชั่วคราว ค่อยกล่าวสืบต่อด้วยน้ำเสียงระอา “ข้าไม่เคยคิดจะลดตัวลงไปยัดเยียดความอัปยศอะไรให้เจ้าทั้งนั้น ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะหน้าตาเจ้ามันขัดลูกนัยน์ตาข้าก็เท่านั้น…”
ท้ายประโยคต้วนหลิงเทียนยังกล่าวออกด้วยน้ำเสียงรังเกียจ และนั่นทำให้โทสะของเวินเยี่ยนถึงกับพุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หน้านางแดงฉานขึ้นมาร่างสั่นเทิ้มไป พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน
โอ! อา! สวรรค์!!
เหล่าศิษย์ที่เหินร่างขึ้นมาติดตามดูชมเรื่องราว ล้วนอดไม่ได้ที่จะอุทานกันออกมาด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความตกใจอย่างถึงขีดสุด
