“เจ้าน่ะหรือต้วนหรูเฟิง จ้าวตำหนักเมฆาคราม?”
หลี่อันไม่ตอบคำถามของต้วนหรูเฟิง หากแต่เลือกที่จะย้อนถามออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยเมย สีหน้าท่าทางยังถือดีทำราวกับชนชั้นสูงกำลังกล่าวกับชนชั้นล่าง
“บังอาจ!”
และแทบจะพร้อมกันกับที่เสียงถามไถ่ของหลี่อันดังจบคำ แม่ทัพใหญ่ของกองกำลังองครักษ์เกราะทมิฬอันเป็นชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆต้วนหรูเฟิง ก็ก้าวออกมาสองก้าว มองจ้องหลี่อันพร้อมตะโกนออกด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“เฒ่าชราที่โอหังนัก! ถึงขั้นกล้าเรียกชื่อท่านจ้าวตำหนักเมฆาครามของพวกเราห้วนๆ!!”
ต้วนหรูเฟิงไม่ได้แค่รับความเคารพอย่างสูงจากเหล่าองครักษ์เกราะทมิฬทุกนาย แต่ยังเป็นดั่ง ‘ศรัทธา’ ของแม่ทัพใหญ่ของกองกำลังองครักษ์เกราะทมิฬเช่นกัน!
ย้อนกลับไปในอดีตหากไม่ได้ต้วนหรูเฟิงช่วยเหลือ ป่านนี้มันตกตายไปแล้ว!
เช่นนั้นเพื่อต้วนหรูเฟิงแล้ว ให้มันสู้ตายถวายหัวจนเลือดหมดตัวมันก็ไม่กลัว!
ตอนนี้พอมาเห็นผู้ใดก็ไม่ทราบกล้าวางตัวโอหังกล่าวคำต่อจ้าวตำหนักที่มันยินดีถวายชีวิตด้วยน้ำเสียงเช่นนั้น ไหนเลยมันจะทานทนรับได้!
“ท่านแม่ทัพ!”
ในขณะที่แม่ทัพใหญ่ของกองกำลังองครักษ์เกราะทมิฬก้าวออกมากล่าววาจาตอบโต้หลี่อัน ถงจ้งที่อยู่ด้านหลังคล้ายจดจำอะไรได้ หน้ามันเปลี่ยนสีไปทันใด เร่งตะโกนทักแม่ทัพใหญ่ของมันด้วยความหวาดกลัว
ทว่าชั่วพริบตาดั่งฟ้าแลบ วาจาของถงจ้งยังไม่ทันดังจบคำดีด้วยซ้ำ…
ฟั่บ!
