ตอนนี้มันยังบังเกิดความเสียใจขึ้นมาไม่น้อย
ตอนแรกที่มันหลบทางให้ มันก็คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะลงมือทุบตีทำร้ายต่งหลินตามปกติเพื่อสั่งสอนบทเรียน หากเป็นเช่นนั้นต่อให้ทุบตีจนปางตายก็ไม่นับเป็นอะไร เพราะผู้ฝึกตนไหนเลยจะไม่มีใครเคยเจ็บตัว…
แต่ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าต้วนหลิงเทียนกลับไม่ทุบตีทำร้ายผู้คนอย่างปกติ กลับเลือกที่จะตบหน้าต่งหลินจนปูดบวมเป็นหัวหมูแทน!!
ตบจนหน้าบวมเป็นหัวหมูไม่ว่า
ที่สำคัญคือแม้หน้าต่งหลินจะบวมเป็นหัวหมูแล้ว…แต่ต้วนหลิงเทียนยังคงตบซ้ายทีขวาทีระรัวไม่หยุด!
หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ต่งหลินยังจะกล้าสู้หน้าผู้ใดในลัทธิบูชาไฟแห่งนี้ได้อีก! ยังจะมีวันโงหัวขึ้นมาได้อีกหรือ!?
ความอัปยศดังกล่าว ตราบใดที่ยังเป็นคนทั่วไป ย่อมไม่มีใครทานทนรับไหว!
“ต่งหลิน ตอนแรกข้าก็ลืมเรื่องเจ้าไปแล้ว ไม่คิดที่จะไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับเจ้าอีกด้วยซ้ำ…แต่วันนี้เป็นเจ้าที่คิดมาหาเรื่องข้าให้ถูกทุบตีเอง เจ้าโทษข้าไม่ได้!”
เมื่อถูกเถียนตงเข้ามาขวาง ต้วนหลิงเทียนเพียงมองกล่าวกับต่งหลินเสียงเย็น ก่อนที่จะเหินร่างจากไป เพื่อทำหน้าที่บินลาดตระเวนต่อ
“ขอบคุณอาวุโสเถียนตงที่ให้ความร่วมมือ”
เถียนตงที่โล่งใจหลังเห็นต้วนหลิงเทียนเหินร่างจากไป พอได้ยินวาจาทิ้งท้ายของต้วนหลิงเทียน มันก็แทบกระอักเลือดออกมาเสียให้รู้แล้วู้รอด ร่างถึงกับสะท้านไปคราหนึ่ง
