ต้วนหลิงเทียนผู้นี้จะไปแล้วแท้ๆแต่ไม่วายฉุดลากมันลงนรกด้วย!
‘ต้วนหลิงเทียน…ต้วนหลิงเทียน…หากไม่ฆ่าเจ้าให้ตาย ข้าต่งหลินไม่ขออยู่เป็นผู้คน! ข้าต่งหลินขอสาบานว่าหากฆ่าเจ้าไม่ได้ข้าไม่ขออยู่เป็นผู้คน!!’
ต่งหลินถลึงตาแดงก่ำมองแผ่นหลังต้วนหลิงเทียนที่จากไป ทั่วร่างสั่นระริกด้วยโทสะ ตอนนี้ยากนักที่จะเห็นได้ว่าสีหน้าของมันเป็นอย่างไร เพราะใบหน้ามันปูดบวมช้ำเลือดไปหมด แต่ใครก็บอกได้ว่าตอนนี้มันโมโหเพียงใด
ยังโมโหหนักมาก!
จนเมื่อแผ่นหลังต้วนหลิงเทียนหายลับไปจากสายตา ต่งหลินค่อยละสายตามามองที่เถียนตงด้วยความแค้น สายตาของมันเยียบเย็นนัก พยายามปริปากที่เจ่อแตกกล่าวออก
“เถียน…เถียนตง…เรื่องวันนี้…ข้าจะฟ้อง…ฟ้องบิดาทั้งหมด…เจ้า…เจ้า…ระวังเงาหัวไว้ให้ดี!”
หลังกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก ต่งหลินก็เหินร่างจากไป ทิ้งเถียนตงเอาไว้อย่างไม่คิดจะหันกลับไปมอง
“จบสิ้นกันแล้ว…”
หน้าเถียนตงถึงกับเปลี่ยนเป็นมืดดำเมื่อได้ยินวาจานี้ของต่งหลิน มันรู้ดีว่ามันตัดสินใจผิดไปแล้ว ด้วยไม่คิดไม่ฝันว่าต้วนหลิงเทียนจะเลือกลงมือทำร้ายต่งหลินด้วยวิธีการนี้
หากมันรู้ก่อนหน้า มันคงไม่เลือกที่จะถอยออกมาแบบนั้น
เพราะหากเรื่องราวในวันนี้แพร่ออกไป สมคววรทำให้ต่งหลินอึดอัดคับแค้น เจ็บยิ่งกว่าฆ่ามันให้ตายเสียอีก!
