“ข้าเถียนตงตั้งแต่เป็นอาวุโสเพลิงเงินอันดับ 1 ของลัทธิบูชาไฟมา นี่นับเป็นครั้งแรกจริงๆที่ข้าได้ยินศิษย์เช่นเจ้ากล้าเรียกหาข้าห้วนๆ! ดูเหมือนว่าเจ้าจะก้าวร้าวจนมิรู้จักคำสัมมาคารวะ เช่นนั้นวันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าแทนอาจารย์ที่เป็นผู้ฝึกตนพเนจรของเจ้าเอง!”
เถียนตงกล่าวออกเสียงดัง สองเท้ายังคงก้าวย่ำอากาศเดินเข้าหาต้วนหลิงเทียนทีละก้าวๆ
และทุกย่างก้าวของอาวุโสเถียนตง อาวุโสเพลิงทองแดงโดยรอบรู้สึกเสมือนมีค้อนหนักร้อยพันชั่งฟาดทุบลงกลางอก พาลให้รู้สึกบีบคั้นอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก
ในสายตาของพวกมัน
น่ากลัววันนี้ต้วนหลิงเทียนจะโชคร้ายเสียแล้ว
เถียนตงนั้นเผยเจตนาชัดเจนว่ามันมาล้างแค้นให้ต่งหลิน มาตอนนี้เมื่อมันได้ข้ออ้างแล้ว มันก็คิดฟาดงูด้วยลำไผ่ หมายทุบตีสั่งสอนคนให้ทราบซึ้งถึงทรวง!
“อาจารย์? ผู้ฝึกตนพเนจร?”
ได้ยินคำของเถียนตง ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะอึ้ง
แน่นอนว่าอึ้งไปด้วยความงุนงง
ทว่าครู่ต่อมาเขาค่อยตระหนักได้
สมควรเป็นอาวุโสคุมกฏประจำแท่นบูชาเต่าทมิฬอย่างกัวฉง แพร่เรื่องที่เขามีอาจารย์เป็นผู้ฝึกตนพเนจรออกไปแน่นอน
หาไม่แล้วเถียนตงคงไม่กล่าวว่าอาจารย์ของเขาเป็นผู้ฝึกตนพเนจรออกมาแบบนี้ได้
ในลัทธิบูชาไฟ เขาได้กล่าวบอกเรื่องที่เขามีอาจารย์แล้วกับกัวฉงแค่คนเดียวเท่านั้น และเพื่อปกปิดตัวตน เขาจึงกล่าวบอกกัวฉงแค่ว่าอาจารย์เป็นผู้ฝึกตนพเนจรไร้สังกัดใดๆ
