“และในเมื่อเจ้ามาที่นี่กับต่งหลินเพราะคิดจะหาเรื่องทุบตีข้า…เช่นนั้นทำไมข้าต้องให้ความเคารพกับเจ้าด้วย?”
“บางทีในสายตาคนอื่นๆ เจ้าเถียนตงอาจเป็นอาวุโสเพลิงเงินอันดับ 1 ของหอคุมกฏอันยิ่งใหญ่…แต่ในสายตาข้าต้วนหลิงเทียนเจ้าเถียนตงก็เป็นได้แค่ ‘สุนัขรับใช้’ ตัวหนึ่ง!”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกเสียงดังฟังชัดนัก
ฟืด! ฟืด! ฟืด!
……
และแทบจะพร้อมกันกับที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ อาวุโสเพลิงทองแดงทั้งหลายที่ทำหน้าที่ลาดตระเวน ก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าดังฟืด
วินาทีต่อมา สายตาที่พวกมันใช้มองต้วนหลิงเทียน ยังทำราวกับเห็นผี!
ถึงแม้ในหอคุมกฏจะมีอาวุโสไม่น้อยที่ทราบว่าเถียนตงเป็นสุนัขรับใช้รองจ้าวหอคุมกฏอย่างต่งหยวนจิ้น แต่คนที่กล้ากล่าวเรื่องนี้ออกมาต่อหน้าเถียนตงนั้น ไม่เคยมีแม้แต่คนเดียว!
เกรงว่าต้วนหลิงเทียนจะเป็นคนแรกที่กล้ากล่าวออกมาต่อหน้าเถียนตง!
“ต้วนหลิงเทียนผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือไร!?”
“มันอยากตายนักหรือถึงได้รนหาที่ตายเช่นนี้?”
“บาทีมันรู้ว่าจะอย่างไรวันนี้อาวุโสเถียนตงก็ทุบตีมันไม่เลี้ยงแน่ เช่นนั้นมันจึงปล่อยมือจากหม้อแตก และ ‘ยินดีเป็นหยกแหลกลาญไม่ขอเป็นกระเบื้องสมบูรณ์’!”
(ปล่อยมือจากหม้อแตก = ยอมรับชะตากรรม ,ยินดีเป็นหยกแหลกลาญไม่ขอเป็นกระเบื้องสมบูรณ์ = ยอมหักไม่ยอมงอ)
….
