“นางเพียงตกลงปลงใจอยู่กับข้าจนพวกเรามีลูกด้วยกันมันไปหนักหัวลัทธิบูชาไฟมากหรือไร? ทำไมลัทธิบูชาไฟต้องมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตนาง! พวกมันถือสิทธิ์บัดซบอะไรมากำหนดความเป็นตายของนาง!!”
วาจาประโยคหลังของต้วนหลิงเทียน แฝงไว้ด้วยอารมณ์ขุ่นมัวนัก ราวกับโทสะในใจได้ระเบิดออกมา!
“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจ…แต่เจ้าต่างกับข้าตรงไหน?”
ก่านหรูเยี่ยนเผยยิ้มขื่นขม “ก่อนหน้านี้เจ้าถามว่าข้ายังคิดถูกหรือไม่ที่พาอวี่เยี่ยนกกลับมาที่ลัทธิบูชาไฟ ให้ข้าบอกเจ้าตอนนี้เถอะ…ข้ายังคิดว่าข้ากระทำถูกแล้ว!”
“เพราะตราบใดที่อวี่เยี่ยนยังอยู่ที่ภูมิภาคเบื้องล่าง สักวันลัทธิบูชาไฟก็ต้องตามหานางจนเจออยู่ดี…”
“เพียงแค่ข้าไม่คิดเลยว่าสุดท้ายหลังจากที่ข้าพานางมาอยู่ที่นี่แล้ว นางกลับอยู่อย่างปลอดภัยได้ไม่กี่ปี สุดท้ายยังถูกพบตัว”
กล่าวถึงตอนนี้แววตาก่านหรูเยี่ยนก็ท่วมท้นไปด้วยจิตสังหาร
และเป้าหมายจิตสังหารของนางก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เวินเยี่ยน
หลังได้กล่าวระบายโทสะออกไป ต้วนหลิงเทียนก็สงบลงไม่น้อย
จากคำของก่านหรูเยี่ยน ต้วนหลิงเทียนย่อมทราบได้ว่านางเป็นห่วงความปลอดภัยของเค่อเอ๋อจากใจจริงๆ บางทีวิธีการของนางอาจทำให้เขาไม่พอใจ แต่จุดประสงค์ของนางก็ล้วนทำเพื่อเค่อเอ๋อ
“ข้าไม่รู้จริงๆว่าในหัวเจ้าคิดอะไร…ทำไมถึงพาเค่อเอ๋อกลับมาลัทธิบูชาไฟแบบนี้ สุดท้ายนี่ยังต่างอะไรจากเดินมาติดบ่วง เจ้าพานางไปซ่อนไว้ข้างนอกไม่ได้หรือไร?”
