อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนยังอดกล่าวแดกดันความโง่เขลาของก่านหรูเยี่ยนออกมาไม่ได้
“ซ่อนไว้ด้านนอก? เจ้าคิดจริงๆหรือว่าข้าจะไม่คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน?”
ก่านหรูเยี่ยนกล่าวออกเสียงหนัก “นั่นคือน้องสาวของข้าทั้งคน ยังเป็นน้องสาวที่พรัดพรากจากกข้าไปตั้งแต่เกิด…ถึงแม้ข้าจะไม่ได้พบนางมาทั้งชีวิตข้าก็เป็นห่วงนางที่สุด จะให้ข้าปล่อยนางกับลูกไปอยู่ข้างนอกเพียงลำพังได้อย่างไร!? และในหัวข้าตอนนั้นสถานที่ๆอันตรายที่สุด ย่อมเป็นสถานที่ๆปลอดภัยที่สุด!”
“เพียงแค่ร้อยพันหมื่นคาดข้ากลับไม่เคยคิด ว่าเวินเยี่ยนนั่นมันจะถึงขั้นซุ่มจับตาดูความเคลื่อนไหวข้าอยู่เป็นปีๆ กระทั่งค้นพบเรื่องที่ข้าซ่อนตัวอวี่เยี่ยนเอาไว้จนได้”
กล่าวถึงเวินเยี่ยนอีกครั้ง แววตาของก่านหรูเยี่ยนก็ท่วมท้นไปด้วยจิตสังหารนัก
เมื่อสัมผัสได้ว่าก่านหรูเยี่ยนเองก็เสียใจไม่น้อย ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดจะกล่าวตำหนิอะไรนางอีก เลือกที่จะถามออกมาว่า “แล้วตอนนี้เจ้ารู้หรือไม่ว่าเค่อเอ๋อกับลูกสาวข้าถูกขังอยู่ที่ใด?”
“ข้าไม่รู้”
ก่านหรูเยี่ยนส่ายหัวไปมา “หอคุมขังใหญ่โตนัก ทั้งในเรือนจำแห่งนี้ก็มีห้องขังมากมายหลายห้อง…อวี่เยี่ยนกับลูกสมควรถูกขังอยู่ในห้องศิลาห้องใดห้องหนึ่งในนี้นี่ล่ะ…แต่เจ้าวางใจได้ตราบใดที่จ้าวลัทธิบูชาไฟยังไม่ออกจากกากรปิดด่านฝึกตน ย่อมไม่มีใครกล้าแตะต้องพวกนางแม่ลูกแม้แต่เส้นผม”
