“อย่างไรก็ตาม มีอีกเรื่องที่เจ้าต้องทราบ ว่าตำแหน่งของค่ายกลสังหารนี้จักสลับสับเปลี่ยนทุกครั้งที่เข้ามา…ครั้งหน้าที่เจ้ามาก็มิใช่ว่าตำแหน่งของค่ายกลสังหารจะเป็นเหมือนดั่งตอนนี้”
เมิ่งฉีกล่าวสืบต่อ
ได้ฟังคำกล่าวเสริมของเมิ่งฉีต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่ลอบยิ้งแห้งๆในใจ
เขาเองก็มีคาดเดาไว้แล้วว่าตำแหน่งของค่ายกลสังหารสมควรเปลี่ยนแปลงไปไม่คงที่ แต่เขาก็ยังเลือกจะลองจดจำเส้นทางดูเผื่อว่ามันอาจจะคงที่ แต่ตอนนี้เมิ่งฉีก็ได้กล่าวยืนยันออกมาแล้ว…
จังหวะนี้ต้วนหลิงเทียนตระหนักได้ทันที ว่าเส้นทางที่เขาจดจำมาไม่อาจใช้ได้อีกต่อไป…เพราะเขาไม่รู้ว่าที่แท้มันมีกี่รูปแบบกันแน่ และสถานที่แห่งนี้ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะมาได้บ่อยๆ!
ดังนั้นเขาจึงหยุดจดจำให้รกสมองทันที
‘ดูเหมือนข้าต้องหาโอกาสออกจากลัทธิบูชาไฟเงียบๆโดยไม่ทำให้พวกมันรู้ตัว…หากข้ายังอยู่ในลัทธิบูชาไฟก็คงเป็นไปไม่ได้เลยที่ข้าจะยกกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณของตัวเอง’
ต้วนหลิงเทียนตัดสินใจได้ทันที
เขาต้องลักลอบออกจากลัทธิบูชาไฟ!
ออกไปข้างนอกเพื่อยกระดับพัฒนาพรสวรรค์รากวิญญาณของเขา!
และพวกมันที่เขากล่าวในใจเมื่อครู่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นหลี่อันที่จ้องจะหาโอกาสฆ่าเขาตลอดเวลา หยางชงอาวุโสของวังอุดรไพศาล ตอนนี้ยังมามีบิดาของต่งหลิน รองจ้าวหอคุมกฏไม่เว้นกระทั่งคนของเวินเยี่ยนอีก
หากเขาออกไปทั้งๆที่ถูกคนเหล่านี้จับตาดูอยู่ล่ะก็ เขาได้ตกตายอนาถแน่!
