“เสี่ยวอวิ๋นเอ้อ…เดี๋ยวข้าจักพาเจ้าหนุ่มไปพบเจอกก่านหรูเยี่ยนเอง เจ้ากลับไปพักทั้งเร่งบ่มเพาะพลังสร้างความก้าวหน้าเถอะ…เจ้าต้องพยายามกลายเป็นอัจฉริยะท้าทายสววรรค์คนที่ 9 ให้จงได้”
ก่อนหลิวอวี่ที่จะพาต้วนหลิงเทียนไป ก็หันไปกล่าวกับคำหลิวอวิ๋นด้วยสายตามุ่งหวัง
ในวาจาเผยให้เห็นว่ามันตั้งความหวังกับหลิวอวิ๋นไว้สูงเพียงใด
เป็นความหวังอันสูงสุดของผู้ชราที่ฝากฝังไว้กับคนรุ่นใหม่
“ข้าทราบแล้วท่านบรรพชน”
หลิวอวิ๋นกล่าวตอบรับคำด้วยความเคารพ ก่อนที่จะมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาจนใจ ก่อนจะกลับไปแต่โดยดี
“ต้วนหลิงเทียนเจ้าตามข้าไปหอคุมขังเถอะ”
หลิวอวี่มองเรียกต้วนหลิงเทียน ในสายตายังเผยความแปลกใจเล็กน้อย
และมันเองก็รู้ว่าเรื่องอยากพบก่านหรูเยี่ยนเป็นความต้องการของต้วนหลิงเทียน
ด้วยเหตุนี้ทำให้มันไม่ทราบจะดีใจหรือเสียใจดี ที่รุ่นเยาว์ที่โดดเด่นที่สุดของสกุลหลิวสนิทสนมกับอัจฉริยะเช่นนี้
กล่าวตามความสัตย์จริง หากไม่ใช่เพราะมีหลิวอวิ๋นที่เป็นความหวังของตระกูลมันมาร้องขอ มันก็ไม่กล้าให้ความช่วยเหลือต้วนหลิงเทียน ยังไม่กล้าแม้แต่จะมาเกี่ยวข้องด้วย
ทว่าตอนนี้หลิวอวิ๋นมาพบมันในฐานะลูกหลาน และมันก็เป็นปู่ของปู่ของปู่อีกฝ่าย ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะไม่ช่วยเหลือต้วนหลิงเทียน
“รบกวนอาวุโสแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนตอบคำหลิวอวี่ก่อนที่จะเดินตามอีกฝ่ายไป
