จังหวะนี้สีหน้าของต่งหลินอดไม่ได้ที่จะแดงก่ำขึ้นมาด้วยโทสะ ลูกตายังเผยประกายเยียบเย็นมองต้วนหลิงเทียนอย่างดุร้ายเอาเรื่อง!
หากสายตาของมันฆ่าคนได้ ไม่ทราบต้วนหลิงเทียนจะตกตายไปแล้วกี่รอบ!
ขณะเดียวกันต่งหลินก็สัมผัสได้ชัดเจน ว่าทุกสายตาในวังชินหั่วกำลังมองจ้องมาที่มันด้วยสายตาแปลกๆ
และแทบจะพร้อมกันกับที่เสียงกล่าวต้วนหลิงเทียนดังจบคำ ในวังชินหั่วก็เริ่มเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง
“อะไร? อาวุโสต่งหลินกลับเป็นฝ่ายส่งเสียงไปกล่าวกับต้วนหลิงเทียนเพื่อขอสงบศึกก่อนจริงๆหรือ?”
“เรื่องพรรค์นี้จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ใครๆก็รู้ว่าอาวุโสต่งหลินห่วงหน้าตาถึงเพียงใด มีหรือจะยอมลงให้ต้วนหลิงเทียนถึงขนาดนั้น?”
“ฟังจากที่เจ้าว่า…ก็หมายความว่าต้วนหลิงเทียนแต่งเรื่องป้ายสีอาวุโสต่งหลินน่ะสิ?”
“เป็นไปได้สูง!”
……
แน่นอนว่าเหล่าศิษย์ชั้นยอดหลายคนย่อมไม่เชื่อคำพูดของต้วนหลิงเทียน พวกมันรู้สึกว่าต้วนหลิงเทียนสมควรใส่ร้ายต่งหลิน เพราะคนถือดีอย่างต่งหลินยากนักที่จะเป็นฝ่ายยอมลงให้คนอื่นก่อน
ได้ยินคำของเหล่าศิษย์ชั้นยอด ต่งหลินรู้สึกเสมือนมีคนเอาเกลือมาทาบนแผลสด หน้ามันม้านไปไม่น้อย เร่งกล่าวตะโกนออกมาแก้ตัวทันที “บัดซบ! ต้วนหลิงเทียนเจ้าบังอาจนัก! ถึงกับกล้าใส่ร้ายข้าอาวุโสเชียวรึ!”
สีหน้าของต่งหลินยามนี้แดงก่ำเผยโทสะอันเกรี้ยวกราด ราวกับมันโมโหที่ถูกต้วนหลิงเทียนใส่ร้ายจริงๆ!
