“เฉินเผิงต่อให้เป็นศิษย์ที่แท้จริงทั้งเป็นศิษย์ของอาวุโสหลี่อันอาวุโสเพลิงเงินอันดับ 1 ของแท่นบูชาเต่าทมิฬ แต่มันจะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้ต้วนหลิงเทียน…พลังฝีมือของมันอ่อนด้อยกว่าเวินเยี่ยนมากมายนัก มันต้องกลัวและไม่กล้ารับคำท้าต้วนหลิงเทียนแน่นอน!”
“ยังต้องกล่าวอีกหรือ? ไฉนมันจะไม่กลัวได้! เว้นเสียแต่มันจะอยากตาย…หาไม่แล้วคงไม่กล้าลงนามในสัญญาเป็นตายกับต้วนหลิงเทียนหรอก!!”
….
เหล่าศิษย์ชั้นยอดในวังชินหั่วมั่นใจเต็มร้อยส่วน ว่าเฉินเผิงไม่มีวันกล้ารับคำท้าประลองเป็นตายของต้วนหลิงเทียนแน่นอน
ถึงแม้จะเป็นความจริงที่เฉินเผิงไม่กล้ารับคำท้า แต่พอมันได้ยินวาจาจากเหล่าศิษย์ทั้งหลาย ใบหน้ายังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนผ่าว นอนนี้มันรู้สึกอับอายขายขี้หน้าผู้คนนัก ยิ่งได้ยินมากเข้าสีหน้าก็เริ่มซีดลงเรื่อยๆ!
สุดท้ายเฉินเผิงที่หน้าเปลี่ยนสีก็ตีเนียนทำเป็นไม่รู้เรื่องราว คล้ายมันไม่ได้ยินคำท้าของต้วนหลิงเทียน
หากเป็นคนอื่น ต้วนหลิงเทียนคงคร้านจะแยแสและปล่อยไป
ทว่ามันคือเฉินเผิง! ไม่เพียงแต่เป็นศิษย์ของศัตรูเขาอย่างหลี่อัน มันยังเป็นตัวต้นเหตุให้เกิดเรื่องในวันนี้ขึ้นอีกด้วย!!
กับคนแบบนี้เขาไม่คิดจะปล่อยมันไปง่ายๆ!
“ทำไม? เจ้าไม่กล้ารึ?”
