ต้วนหลิงเทียนมองเฉินเผิงด้วยสายตาดูแคลน กล่าวถามจี้ออกมาด้วยรอยยิ้มแสยะหยันหยาม “ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกว่าข้าเป็นศิษย์ดาดๆรึไง แต่เจ้ากลับไม่กล้าแม้แต่จะลงนามในสัญญาประลองเป็นตายกับศิษย์ดาดๆงั้นเหรอ? นี่ไม่ใช่เจ้ากำลังยอมรับอยู่กลายๆรึไง…ว่าเจ้ามันไร้ค่ายิ่งกว่าศิษย์ดาดๆ?”
ทันทีที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ สีหน้าเฉินเผิงก็มืดดำนัก ในใจมันท่วมท้นไปด้วยโทสะอันยากระงับ
โทสะของมันยามนี้ประหนึ่งกองไฟที่ลุกโชนระอุ! อนิจจามันไม่กล้าระบายโทสะออกมาใส่ต้วนหลิงเทียน ทำได้แค่กล้ำกลื้นฝืนเก็บไว้เท่านั้น!!
“จึกๆๆ…ดูเหมือนเจ้าจะรู้ตัวดีว่าเจ้ามันเทียบไม่ได้แม้แต่ศิษย์ดาดๆ”
เมื่อเห็นเฉินเผิงที่คล้ายมีโมโหแต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมา ต้วนหลิงเทียนก็ยิ้มกล่าวประชดออกไปด้วยน้ำเสียงรังเกียจ
“ในสายตาข้า เจ้าเฉินเผิงมันก็ไม่ต่างอะไรจากเศษสวะ! ตัวไร้ค่าดั่งสัดใส่ข้าวที่ใช้การไม่ได้!!”
ทันทีที่สิ้นคำกล่าวดูถูกเหยียดหยามของต้วนหลิงเทียน เฉินเผิงก็ไม่อาจเงียบเฉยได้สืบไป มันคำรามออกมาด้วยเสียงต่ำในลำคอ “ต้วนหลิงเทียน! เจ้าอย่าให้มันมากเกินไปนัก!!”
ถูกหยันหยามดูแคลนราวกับไม่ใช่ผู้คนต่อหน้าศิษย์ชั้นยอดมากมายแบบนี้ เฉินเผิงให้อดทนเก่งเพียงใดก็ไม่อาจทนไหวอีกต่อไป!
แน่นอนว่ามันยังแทบอดไม่ไหวจะรับคำท้าของต้วนหลิงเทียนให้รู้แล้วรู้รอด!
แต่พอเอาเข้าจริงๆมันก็ไม่กล้า!
“มากเกินไป? ฮ่าๆๆๆ!”
