ต้วนหลิงเทียนหัวเราะออกมาด้วยความขบขันทันทีหลังได้ยินคำของเฉินเผิง หลังหัวเราะจบค่อยกล่าวออกเสียงเหยียดอีกรอบ “ข้ามากเกินไปแล้วจะยังไง? หากเจ้าคิดพิสูจน์ว่าเจ้าไม่ใช่สวะไร้ค่า เช่นนั้นเจ้าก็ไปลงนามในสัญญาประลองเป็นตายกับข้าเป็นไง…”
“ขอแค่เจ้ากล้า…ข้าแน่นอนว่าต้องให้โอกาสเจ้าพิสูจน์ตัวเองว่าไม่ใช่แค่เศษสวะ!”
ทุกวาจาถ้อยคำของต้วนหลิงเทียนย่อมไม่ต่างใดจากราดน้ำมันรดลงกองไฟ พาลให้เฉินเผิงยิ่งมีโมโหหนักข้อ อนิจจาจนแล้วจนรอดมันก็ไม่กล้าทำอะไร
ใครใช้ให้มันหวาดกลัวการลงนามในสัญญาประลองเป็นตายกับต้วนหลิงเทียนจับใจเล่า!
“ฮึ่ม!”
ตอนนี้เองต่งหลินที่เงียบไปไม่กล่าวคำอยู่นาน เพียงแค่นเสียงสบถหนึ่งใส่ต้วนหลิงเทียน ก่อนที่จะก้าวอาดๆไปยังทางออกของวังชินหั่วหน้าตาเฉย…
เห็นการกระทำของต่งหลิน เหล่าศิษย์ชั้นยอดอดไม่ได้ที่จะอื้ออึงอยู่บ้าง
“อาวุโสต่งหลินคิดจะทำอะไรน่ะ…หรือจะจากไปเฉยๆแบบนี้?”
“เอ่อ…ไฉนเรื่องมันต่างจากที่ข้าคิดไว้นักล่ะ?”
“ต่างจากที่ข้าคิดไว้ด้วยอีกคน! ข้าหลงคิดว่าอาวุโสต่งหลินจะไม่เชื่อและเลือกที่จะให้ต้วนหลิงเทียนทดสอบพรสวรรค์รากวิญญาณซ้ำอีกรอบด้วยลูกแก้ววิญญาณใบใหม่เสียอีก…แต่ไม่คิดเลยว่าไม่เพียงไม่ให้ต้วนหลิงเทียนทดสอบซ้ำ ยังเลือกที่จะเดินจากไปดื้อๆแบบนี้…”
“หรืออาวุโสต่งหลินเชื่อแล้วว่าพรสวรรค์รากวิญญาณของต้วนหลิงเทียนเป็นรากวิญญาณสีน้ำเงิน?”
