ในวังชินหั่วนอกจากต่งหลินที่เชิดหน้าหันไปทางอื่นอย่างหยิ่งยะโส ทุกผู้คนไม่เวินเฉินเผิงถึงกับตกตะลึงอึ้งค้าง!
หลายคนยังยกมือขึ้นมาขยี้ตาอย่างแรงด้วยคิดว่ามองผิดไป
บางคนถึงกับบิดหยิกต้นขาของตัวเองอย่างเลื่อนลอย จนเมื่อความเจ็บปวดแล่นพล่านจี๊ดไปถึงสมองจึงค่อยตระหนักกันได้ว่า…พวกมันไม่ได้ฝัน!
“ไม่จริง…เป็นไปไม่ได้! เรื่องพรรค์นี้มันเป็นไปไม่ได้!!”
ไม่นานเสียงตกใจทั้งไม่ยอมรับก็ดังขึ้นลั่นวังชินหั่ว และเป็นเสียงของเฉินเผิงที่ยืนอยู่ด้านหลังต่งหลิน
เฉินเผิงเบิกตากว้างชมมองลูกแก้ววิญญาณในมือต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ ยังกล่าวปฏิเสธความจริงออกมาอย่างไม่ยอมรับ
อนิจจาความจริงกลับตั้งอยู่ตรงหน้า และแสงนั่นก็คล้ายจะตอกย้ำทิ่มแทงนัยน์ตาของมันอยู่เนืองๆว่า…
ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้!
ตอนแรกต่งหลินก็เชิดหน้าหันมองไปทางอื่นด้วยความหยิ่งยะโสถือดี คล้ายไม่อยากเหลือบแลผลการทดสอบรากวิญญาณกระจอกๆของต้วนหลิงเทียนให้เสียสายตา แต่ทว่าแม้มันจะวางท่าเพียงใด แต่มันก็ยังสนใจผลการตรวจสอบของต้วนหลิงเทียนอยู่ไม่น้อย
ถึงแม้ว่ามันจะมั่นใจเต็มร้อยว่าผลการทดสอบรากวิญญาณของต้วนหลิงเทียนต้องเป็นรากวิญญาณสีเหลือง แต่ใจมันก็เผลอจดจ่ออยู่กับผลการทดสอบของต้วนหลิงเทียนอย่างไม่รู้ตัว
ทว่าเมื่อผ่านไปครบ 10 ลมหายใจ กลับไร้เสียงเย้ยเยาะของผู้คนตามที่มันคาดไว้
