เข้ำ สุดท้ำยจึงถูกกลุ่มยอดฝีมือรุมสังหำรลง
หำกมิใช่ถูกรุมโจมตี บุคคลผู้เรียกตนเองว่ำบรรพชนเจวี๋ยฉิงผู้นี้ ก็คงไม่ตำยแน่แท้
กระบี่ไร ้ใจที่เขำคิดค้นก็ยิ่งเป็ นเอกลักษณ์ แม้เผชิญวงล้อมจู่โจม ของยอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะ ยังสังหำรได้หนึ่ง บำดเจ็บสำหัสไป สำม
ปรำกฏว่ำเยี่ยอู๋ฉิงได้มรดกของคนผู้นี้มำ
เจตจ ำนงกระบี่สีเลือดอันน่ำสะพรึงกลัวโถมทะยำนสู่ม่ำนเมฆำ ผู้ ฝึกตนระดับต่ำมำกมำยหนำวเยือกถึงกระดูก
เจียงผิงอันรับกำรโจมตีนี้ไม่ได้แน่ เขำพ่ำยอย่ำงแน่นอน!
หลังจำกโจวเฟิ งหำยตกใจ เขำก็เผยรอยยิ้มบิดเบี้ยว ตะโกน เหมือนเป็ นบ้ำ “ฆ่ำเขำ! ฆ่ำเขำเสีย!”
เขำอยำกเห็นเจียงผิงอันล้มตำยใจจะขำด จะได้ระบำยโทสะออก จำกอก
หมิงเฉินเตรียมลงมือช่วยชีวิตเจียงผิงอัน
กระบี่นี้ของเยี่ยอู๋ฉิงเจือด้วยกฎเกณฑ์ กำรป้ องกันทั่วไปหำมีผล ไม่
ทันใดนั้น เจียงผิงอันก็กลำยเป็ นอัสนี เคลื่อนพุ่งมำอยู่ เบื้องหลังเยี่ยอู๋ฉิงซึ่งอยู่ห่ำงออกไปยี่สิบจั้ง แล้วออกหมัดตรงใส่หน้ำ อีกฝ่ำย
ใบหน้ำงดงำมนั้นบิดเบี้ยวตำมแรงหมัด ร่ำงกระเด็นหัวทิ่มหัวตำ
เจตจำนงกระบี่สีเลือดอันร ้ำยกำจพลันสลำยตัว ร่ำงของเยี่ยอู๋ฉิ งกระแทกใส่ก ำแพง
ทุกคนล้วนกลั้นหำยใจ เตรียมประจักษ์กระบี่ของเยี่ยอู๋ฉิง
หำคำดคิดไม่ว่ำเจียงผิงอันจะลอบโจมตี!
“ข้ำมิได้โง่ มีหรือจะยืนให้เจ้ำโจมตีเฉย ๆ”
ยำมเจียงผิงอันสัมผัสปรำณร้ำยแรง ก็ทรำบว่ำคงยำกรับกำร โจมตีนี้ได้ จึงใช ้อัสนีพริบตำเข้ำจู่
