เมื่อนางดึงสติกลับมา แววตาที่ใช้มองต้วนหลิงเทียนก็ทวีความเกลียดแค้นชิงชังถึงที่สุด สองตาจ้องมองต้วนหลิงเทียนอย่างเยียบเย็น
หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ ไม่ทราบต้วนหลิงเทียนจะถูกเวินเยี่ยนฆ่าตายไปแล้วกี่รอบ
“อะไร ไม่พอใจงั้นเหรอ?”
สายตาของเวินเยี่ยนที่มองมานับว่าขัดหูขัดตาต้วนหลิงเทียนนัก โดยเฉพาะเมื่อเขานึกถึงเรื่องที่นางเป็นต้นเหตุทำให้ลูกเมียเขาถูกหอคุมกฏจับขัง ต้วนหลิงเทียนก็โมโหขึ้นมาไม่น้อย
ผัวะ!
คราวนี้ต้วนหลิงเทียนกล่าวไม่ทันขาดคำ ยังไม่รอให้เวินเยี่ยนตอบอะไร! เขาพลันสะบัดหลังมือฟาดหน้าเวินเยี่ยนอีกครั้ง จนหน้านางสะบัดไปอย่างแรง คอแทบหัก!
“ต้วนหลิงเทียน…เจ้าต้องเสียใจ! ข้ารับรองได้เลย!ว่าเจ้าต้องเสียใจกับเรื่องนี้!!”
ภายใต้สายตาของผู้คนกว่าพันในจัตุรัสกลาง เวินเยี่ยนที่ถูกต้วนหลิงเทียนหวดตบจนหน้าหันสองครั้งติดๆ รู้สึกเสมือนได้รับความอัปยศอดสูถึงที่สุด อับอายขายขี้หน้าถึงที่สุด! ราวกับโลกใบนี้ไม่มีอะไรทำให้นางต้องขายหน้ามากกว่านีอีกแล้ว! อดไม่ได้ที่จะคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงเล็ดรอดไรฟัน!!
“เสียใจ? ทำไมข้าต้องเสียใจ?”
เพี๊ยะ!!
ต้วนหลิงเทียนแสยะยิ้มอำมหิต ก่อนที่จะสะบัดมือฉับไวตบหน้าเวินเยี่ยนจนหันไปอีกครั้ง!
ทว่าครั้งนี้คล้ายเวินเยี่ยนคล้ายได้รับบทเรียนจนรู้แจ้ง นางเลือกที่จะไม่หันหน้ากลับมาและค้างอยู่เช่นนั้น
แน่นอนหากใครสังเกตุให้ดีจะพบว่า…
