ขณะเหินร่างจากไป เวินเยี่ยนก็ได้แต่ตะโกนกู่ร้องในใจอย่างคับแค้น
หลังเวินเยี่ยนกับต้วนหลิงเทียนจากไปสักพัก ในที่สุดเหล่าศิษย์ชั้นยอดทั้งหลายก็คืนสติ ทุกผู้คนต่างหันมองสบตากัน ค่อยเห็นความประหวั่นพรั่นกลัวทั้งเหลือเชื่อในแววตาอีกฝ่าย
“พลังฝีมือของต้วนหลิงเทียน…มันร้ายกาจขนาดนี้เชียวหรือ?”
“ช่างน่ากลัวนัก! แค่กระบวนเดียวกลับปัดกระบี่ร้อยอาคมเซียนของเวินเยี่ยนจนกระเด็น กระทั่งทำให้นางได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้น”
“หากกระบี่เล่มนั้นไม่จงใจเล็งฟันไปที่แขนของเวินเยี่ยน แต่เปลี่ยนเป็นลำคอหรือทรวงอกขึ้นมาล่ะก็…นางได้ตายแน่!”
เหล่าศิษย์ชั้นยอดทั้งอาวุโสเพลิงทองแดงอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกกับพลังฝีมือและความดุร้ายของต้วนหลิงเทียน
“ต้วนหลิงเทียนผู้นี้ช่างโหดนัก! ไม่คิดเลยว่าจะกล้าตบหน้าเวินเยี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนั้น หรือมันไม่รู้จริงๆว่าอาจารย์และศิษย์พี่ของเวินเยี่ยนคือใคร?”
ศิษย์ชั้นยอดบางคนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าตื่นๆ
