“ดังนั้นปากกาจารึกระดับเทียมสวรรค์ ก็ไม่ใช่อะไรที่ทุกคนจะมีไว้ในครอบครองได้ง่ายๆ…ลำพังคุณค่าของวัตถุดิบหลอมสร้างปากกาจารึกระดับเทียมสวรรค์อย่างเดียว ก็มหาศาลจนปากกาจารึกระดับ 9 ดาวไม่ใช่อะไรที่จะยกไปเทียบได้เลย”
หลิวอวิ๋นกล่าวออกมารวดเดียวจบ ทำให้ต้วนหลิงเทียนตระหนักได้ถึงคุณค่าของปากกาจารึกระดับเทียมสวรรค์
สำหรับปากกาจารึกระดับสวรรค์นั้น ตอนนี้เป็นสิ่งของที่ดำรงอยู่แต่ในตำนานไปแล้ว หากใครคิดครอบครองก็คงต้องพึ่งโชควาสนาถ่ายเดียว
“ศิษย์พี่หลิวอวิ๋น…ที่ท่านกล่าวว่าปรมาจารย์จารึกเซียนท่านนั้นตลอดชั่วชีวิตเพียงสร้างศาสตราหมื่นอาคมเซียนไว้แค่ 10 ชิ้นนั้นหมายความว่าอย่างไร? ปรมาจารย์ผู้นั้นตกตายเสียก่อนสร้างผลงานเพิ่มหรือ?”
ทันใดนั้นต้วนหลิงเทียนพลันนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ จึงรีบถามออกไปทันที
“มิผิด”
หลิวอวิ๋นพยักหน้า “อายุขัยของปรมาจารย์จารึกเซียนระดับสวรรค์ท่านนั้น กล่าวไปยังสั้นกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปนัก เพราะยามสลักจารึกอาคมเซียนนับหมื่นเพื่อสร้างศาสตราหมื่นอาคมเซียน จำต้องใช้แรงกายและแรงใจอย่างใหญ่หลวง สุดที่คนธรรมดาทั่วไปจะคาดคิดได้…! กระทั่งการสลักอาคมสร้างศาสตราหมื่นอาคมเซียนสักชิ้นยังเสมือนการบั่นทอนอายุขัยของตัวเองไปส่วนหนึ่ง!!”
