“สุดท้ายหลังจากที่สร้างศาสตราหมื่นอาคมเซียนได้ 10 ชิ้น อายุขัยของท่านปรมาจารย์ก็หลงเหลือมิมากพอให้บ่มเพาะพลังจนบรรลุถึงขอบเขตเซียนสวรรค์ 7 เปลี่ยน! ทำให้ตัวท่านมิอาจมีชีวิตอมตะไร้วันแก่เฒ่า…”
“ยังมีบันทึกข่าวลือในยุคสมัยนั้นกล่าวไว้ว่า ท่านปรมาจารย์ผู้นี้เดิมทีก็เป็นถึงอัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีครามด้วยซ้ำ อนิจจาในยุคนั้นดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋ายังมิได้มี 2 ภูมิภาคเช่นนี้ พลังวิญญาณฟ้าดินในบรรยากาศน้อยนิดเกินไป กอปรกับการที่ท่านดันทุ่มเททั้งชีวิตให้กับเต๋าแห่งการจารึกอาคม สุดท้ายท่านจึงมิอาจบรรลุถึงขอบเขตเซียนสวรรค์ 7 เปลี่ยน…”
“หากท่านปรมาจารย์สามารถทะลวงถึงขอบเขตเซียนสวรรค์ 7 เปลี่ยน ‘เปลี่ยนสู่สวรรค์’ ได้ล่ะก็ ตัวท่านก็จะมีอายุขัยยาวนานตราบชั่วฟ้าดินสลาย…และป่านนี้ใต้หล้าคงมีศาสตราหมื่นอาคมเซียนมากมายแล้ว…”
วาจาท้ายประโยคหลิวอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยมวลอารมณ์
“แล้วท่านผู้อาวุโสไม่ได้ทิ้งมรดกตกทอดไว้หรือ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถาม
“จากที่ตำนานเล่าขานกันมา…ก่อนที่ท่านปรมาจารย์จะตกตาย ท่านได้ทิ้งมรดกเกี่ยวกับเคล็ดการจารึกและองค์ความรู้ชั่วชีวิตของท่านเอาไว้แล้ว…อนิจจาจวบจนป่านนี้ ในใต้หล้ายังมิมีผู้มีวาสนาคนใดได้ครอบครองมรดกของท่าน”
