หลิวอวิ๋นกล่าวตอบ “หลังจากที่ปรมาจารย์ท่านนั้นตกตาย ทันทีที่ลัทธิบูชาไฟของพวกเรารวมถึงอีก 2 ลัทธิได้รับทราบเรื่องราวของท่าน แต่ละลัทธิก็ได้ทุ่มเทกำลังคนออกไปเสาะแสวงหามรดกของท่านปรมาจารย์ทั่วหล้า…แต่สุดท้ายการค้นหาที่ว่าก็ทำได้แค่คว้าน้ำเหลว…”
“ถ้างั้นหมายความว่า…จนถึงวันนี้มรดกตกทอดของท่านผู้อาวุโส ก็ยังหลงเหลืออยู่ในภูมิภาคเบื้องล่างของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋างั้นเหรอ!?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามอีกครั้ง
“ใช่”
หลิวอวิ๋นพยักหน้า “ในยุคของท่าน ดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าเรายังไม่ถูกแบ่งออกเป็น 2 ดังนั้นดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าในตอนนั้นก็คือภูมิภาคเบื้องล่างของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าในตอนนี้”
‘หากข้ามีวาสนาได้พบเจอมรดกตกทอดของท่านผู้อาวุโสล่ะก็…คงยอดไปเลย’
ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะวาดหวัง
แต่แน่นอนเขารู้ดีว่าเขาทำได้แค่หวังเท่านั้น
นั่นเพราะเรื่องราวมันก็ผ่านมาหลายปีดีดักแล้ว อีกทั้ง 3 ลัทธิก็ได้ทุ่มกำลังคนและทรัพยากรมากมายเพื่อพลิกแผ่นดินหา อนิจจาจวบจนวันนี้ยังไม่พบเจอมรดกของปรมาจารย์จารึกเซียนระดับสวรรค์ท่านนั้น ไหนเลยเขาจะพบเจอได้…
หลังออกจากวังศาสตราเซียนแล้ว หลิวอวิ๋นก็พาต้วนหลิงเทียนกับหลิวมู่ไปชมดูวังอื่นๆ
ในขณะเดียวกันทุกที่ๆหลิวอวิ๋นพาต้วนหลิงเทียนกับหลิวมู่ไป ก็ล้วนมีผู้คนมากมายให้ความสนใจนัก…กล่าวให้ชัดทั้งหมดให้ความสนใจกับต้วนหลิงเทียน!
“นั่นน่ะเหรอ ต้วนหลิงเทียน?”
