“เพลงกระบี่ที่ต้วนหลิงเทียนใช้ ที่แท้มันเป็นวรยุทธ์เซียนหรือเวทย์พลังผีสางอันใดกันแน่ แต่ต้นจนจบกระทั่งเงากระบี่ข้ายังมิอาจแลเห็น!”
“กระบี่ของมันรวดเร็วเกินไป…ข้ากลัวว่าหากไม่ใช่คนที่อยู่ในขอบเขตเซียนสวรรค์คงมองไม่เห็น!”
…
เหล่าศิษย์ชั้นยอดกล่าวไปกล่าวมา พอพูดถึงเรื่องนี้พวกมันก็หันไปมองอาวุโสของวิหารเป็นตายทั้ง 4 ทันที
เพราะทั้ง 4 คือยอดฝีมือขอบเขตเซียนสวรรค์
สายตาของศิษย์หลายคนยังหันไปมองจ้องหลิวอวิ๋น
และคนกลุ่มเล็กๆส่วนหนึ่งของอัฒจันทร์ก็อดไม่ได้ที่จะหันมองไปยังชาจิน เพราะอย่างไรชาจินก็เจียนบรรลุถึงขอบเขตเซียนสวรรค์และเป็นศิษย์ที่แท้จริงเต็มที
“ศิษย์พี่ชาจิน เพลงกระบี่ของต้วนหลิงเทียน ท่านมองออกหรือไม่?”
ศิษย์ชั้นยอดคนหนึ่งกล่าวถามออกมาด้วยสงสัย
“ข้ามิอาจมองเห็นแม้แต่เงา…”
ชาจินส่ายหัวไปมาค่อยกล่าวออกเสียงหนัก “เป็นไปมิได้เลยที่จะมองเห็นกระบี่ของต้วนหลิงเทียนหากยังไม่บรรลุถึงขอบเขตเซียนสวรรค์…กระบี่ของมันไวเกินไป! ยังว่องไวจนเหลือเชื่อ!!”
ซูด! ฟืด! ซื่อ!
…
ถึงแม้จะคาดเดาไว้แล้ว แต่ศิษย์ชั้นยอดหลายคนยังอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บเมื่อได้รับฟังคำยืนยัน
“เพลงกระบี่ที่ใช้ออกด้วยเซียนปฐพีขั้นสูงสุดคนหนึ่ง แต่กลับต้องเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนสวรรค์ขึ้นไปถึงจะมองเห็น…เรื่องพรรค์นี้หากข้าไม่มาเห็นกับตา พูดให้ตายข้าก็ไม่มีวันเชื่อ!”
