“ศิษย์พี่หยางเหวินสมควรไร้หนทางเลือกอื่นแล้วจริงๆถึงต้องกินโอสถต้องห้ามเช่นนี้ หากไม่กินคงไม่อาจสู้ต้วนหลิงเทียนได้ไหว”
“บีบคั้นให้ศิษย์พี่หยางเหวินถึงกับต้องกินโอสถต้องห้ามได้ ต้วนหลิงเทียนต่อให้ต้องตายวันนี้ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว!”
“ใช่ ข้าเองก็ไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆว่าพลังฝีมือต้วนหลิงเทียนจะกล้าแข็ง ถึงขั้นบีบคั้นให้ศิษย์พี่หยางเหวินต้องใช้โอสถต้องห้าม!”
……
เหล่าศิษย์บนอัฒจันทร์ที่นั่งกล่าวไปก็ถอนหายใจไป เห็นได้ชัดว่าพวกมันถอนหายใจเพราะคิดไม่ถึงว่าต้วนหลิงเทียนจะร้ายกาจขนาดนี้
“ฮ่าๆๆๆ!!”
ทันใดนั้นพลันมีเสียงหัวเราะหนึ่งดังขึ้น
เป็นเสียงหัวเราะของหยางเหวิน! พลังจากที่มันกินโอสถต้องห้ามลงไปแล้ว พลังของมันก็เพิ่มสูงขึ้นอย่าง่นากลัว
และเสียงหัวเราะอย่างคุ้มคลั่งของหยางเหวิน กลับแฝงเร้นไปด้วยความตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด คล้ายว่ามันกำลังสนุกสนานยินดีอย่างมาก!
‘หยางเหวินมันสติแตกไปแล้วรึไง?’
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้วเป็นปม อยู่ๆหยางเหวินหัวเราะออกมาเป็นบ้าเป็นหลัง ให้เขาคาดไม่ถึงอยู่บ้าง ไม่รู้อีกฝ่ายเป็นอะไรไปกันแน่..!
ต้องทราบด้วยว่าก่อนรับประทานโอสถต้องห้าม หยางเหวินมันมองเขาด้วยความอาฆาตแค้นถึงที่สุด
แต่ตอนนี้มันกลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความยินดี คล้ายมีเรื่องอะไรที่ทำให้มันสุขใจหนักหนา
“เกิดอะไรขึ้นกัน?”
