เห็นหยางเหวินหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังไม่หยุด เหล่าศิษย์ชั้นยอดที่แทงข้างหยางเหวินแรกๆก็ใจคอไม่ดี พอเห็นหยางเหวินยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหัวเราะ พวกมันก็เริ่มร้อนรนกันแล้ว! บ้างก็ถึงกับกล่าววาจาออกกมาอย่างดุร้ายไม่เห็นหัวหยางเหวิน!!
บางทีอาจเป็นเพราะเสียงร้อนใจไม่ก็เสียงด่าทอของศิษย์ชั้นยอดบนอัฒจันทร์ดังเข้าหูหยางเหวินแล้วหรือไรไม่ทราบ แต่ในที่สุดหยางเหวินก็หยุดหัวเราะเสียที
ขณะนั้นเองภายใต้สายตาของทุกคนหยางเหวินก็ก้มหน้าลงมา ค่อยหันไปมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียน “ต้วนหลิงเทียนข้าล่ะอยากจะขอบคุณเจ้าจริงๆ…ขอบคุณสำหรับการบีบคั้นให้ข้าต้องกินโอสถต้องห้าม!!”
“หากไม่ใช่เพราะเจ้าบีบคั้นให้ข้ากินโอสถต้องห้าม คงเป็นไปไม่ได้เลยที่ข้าจะเข้าใจสำนึกหอกสุดท้ายของ ‘หอกจักรพรรดิกำเนิด’ ได้สำเร็จในห้วงเวลาสำคัญเช่นนี้!!”
แทบจะพร้อมกันกับที่หยางเหวินพูดจบ มันก็กระชับหอกร้อยอาคมเซียนเอาไว้ในมือ ก่อนที่พลังมหาศาลทั่วร่างจะหลั่งไหลถ่ายทอดลงสู่ตัวหอก
และเมื่อหอกร้อยอาคมเซียนบรรจุไว้ด้วยมวลพลังขุมใหญ่ หยางเหวินพลันหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนที่จะลืมขึ้น!
ครืน! ครืน! ครืน! ครืน!
…
แทบจะพร้อมกันกับที่หยางเหวินลืมตา มวลพลังมหาศาลทั่วร่างก็คล้ายจะแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นพลังเกรี้ยวกราด ปะทุทำลายออกไปโดยรอบอย่างอหังการ!
และภายใต้สายตาจับจ้องมองมาไม่วางของทุกคน ปรากฏเงาร่างมหึมาปานขุนเขาหนึ่ง ปกคลุมไปทั่วกายหยางเหวิน!
